Předevčírem ráno jsme se byli podívat na nejvyšším místě Montánchez. Nejvyšší bod Sierra de Montánchez má 999 metrů nad mořem. Jelikož jsou ale lidé velmi vynalézaví, postavili na vrcholku metrový betonový kvádr, aby dosáhli tisícovky. Je to mazec. Na tomto kusu betonu se dočtete: Sierra de Montánchez: 999 metros sobre el nivel del mar naturales y uno artificial. :D
Na tomto místě jsou též antény RTVE a jeden osamocený domek, kde bydlí technici, kteří to tam hlídají a případně opravují. Antény tajemně hučí a v noci bych tam rozhodně nešla.
Když tam jedete, musíte nejdřív projet soukromou fincou, kde se tak různě pasou krávy. Když jsme pomalu stoupali po hrbaté silnici, jedna kráva se rozhodla podívat se na naše autíčkko zblízka. Pilar, která na takovéto úkazy není z Madridu zvyklá, se celkem slušně vyděsila. V jednu chvíli tak zakřičela, že už jsem měla pocit, že nám kráva prorazí okýnko. Pilar nic nereagovala na Josého: „Pítale!!! Pítale!!!“ Nicméně její křik :!que nos coge!“ byl tak pronikavý, že ani nebylo třeba klaksonu. :) Kráva se jen podívala a když zjistila, že nejsme repartidores de comida, zase si nás přestala všímat.
Když jsme se vraceli, zastavili jsme se ještě u Fuente de Ibáňez, maličké kašničky s nádherně čistou pramenitou vodou. Vylili jsme naše vody, teplé jako čůránky, a naplnili lahve vodou z pramene. Před odjezdem jsme se ještě osvěžili a hurá domů.
Ten den večer jsem měla opět aquagym, pročež jsem, zatím co ostatní pili cortos, pila pořád jen červené mosto, sladké ovocné pití podobné našim moštům.
Vrátili jsme se, poobědvali výborné maso s hranolky a já měla tak hodinu na siestu, ptž v šest měla přijít Anita a že půjdeme do bazénu dřív, než začne kurz.
Siesta byla nanic, vůbec jsem nespala, a když už jsem konečně začala usínat, zazvonil budík. José, Pilar a Pedro před obědem říkali, že půjdeme do bazénu všichni a že oni se též vykoupou. Sliby = chyby. José se vzbudil až o půl osmé, takže nakonec tam přišli, až když už jsme my cvičily.
Profesor mi vysvětlil slovně jeden cvik! Považuji to za úspěch, třeba mi v pondělí vysvětlí dva! :D :D :D
Včera jsem byla na dvou nových místech!!! Mimo Montánchez!!! Prvním byla vesnička La torre de Sta. María – mimochodem, odtama pocházel Pedrovo dědeček, proto jeho rodina má v Montánchez kromě přezdívky cogutos taky přezdívku torregueňos.
Tam nám totiž řekli, že tam prodávají chorizo z ovcí. Pilar a Josého to hrozně zajímalo a jelikož to je jen nějakých 9 km odsud, rozhodli jsme se tam zajet.
Dělat ovčí chorizo je nezákonné, proto je tak těžké ho sehnat. Týpek, který ho prodává, nám sám říkal, že i když zabijí pár ovcí, choriza už mají zamluvené mega dopředu.
Tak jsme si v místním baru dali aspoň kofču a Pilar café a vydali se na druhé místo, do vesnice Valdefuentes.
Pokud se někdo chystáte do Extremadury a plánujete si koupit tortu del Casar, doporučuji vám zajet do Valdefuentes. Tam mají tentýž sýr, jen vám ho neprodají v dřevěné krabičce a se známkou původu Torta del Casar. Koupíte ale to stejné a za mega výhodnější cenu.
Za tímto účelem jsme tam jeli i my. Pilar i já jsme nadšenci sýrů, tak už jsme byly obě řádně natěšené.
Sýrárnu jsme našli celkem snadno, byla ale zavřená. Zazvonili jsme a užuž jsme chtěli odcházet, když nám otevřel mega sympatický pán a hned nás zval dovnitř.
Ta quesería byla obrovská místnost s chlaďáky se sýry, pán nám hned ochotně vysvětloval, jaké sýry mají...a hrozně nádherně to tam vonělo!!! Pedro a já jsme koupili jeden větší sýr (necelé kilo), který se dá krájet nožem, ale je uvnitř takový krémovější, pak jeden malý (půl kila), tvrdší a pak nám tam doporučovali kousky sýra, které se nechají rok zrát a pak se zakonzervují do sklenic s olivovým olejem. Tak jsme jednu tu sklenici vzali. Musí to být hrozně dobré! A čím dýl se nechá, tím lepší! Už se těším, až to otevřeme, pak napíšu.
Pilar s Josém si koupili tu tortu del casar (Torta de Valdefuentes), ta je mega měkkoučká, mohla vážit taky okolo kila a když se otevře sýrová corteza, vevnitř je to prý mega krémové, že se to musí mazat nebo brát lžící. Pak si taky vzali tu sklenici.
A ani to nebylo drahé, kilo (takže třeba ta torta) stála 11 eur, torta del casar by vás přišla určo aspoň o deset eur víc, a přitom je to to samé, jen na ní není sello de la denominación de origen.
José a Pilar včera odjeli. Nejdřív říkali, jak si dají siestu a vyrazí tak okolo půl sedmé, nakonec se už ale v pět odpo loučili a pět minut nato už svištěli směr Madrid. Dům divně osyřel. My tři jsme si sedli na dvůr a chvíli povídali. Když už jsem se chystala jít pro mp3ku a pustit si music, bo sem neměla co dělat, rozhodl se Pedro, že mě naučí hrát Mus.
První objev: Španělská baraja de cartas je totálně odlišná od té, co známe my. Es única.
Druhý objev: Španělská baraja nemá desítku – a asi ani eso – a asi ani kluka. zato má caballos – mají vysokou hodnotu, po caballo už je jen sota (dáma) a rey (král).
Třetí objev: Španělská baraja nemá žolíky a na spousta španělských karetních her se nepoužívá osmička a devítka. Proto se tyto karty z balíčku často vytahují a nehraje se s nimi.
Čtvrtý objev: Španělské barvy karet jsou odlišné. U nás srdce, káry, piky, kříže, ve Španělsku oros, copas,, bastos y espadas.
Pátý objev: Španělské karty pro nevidomé jsou mnohem líp řešené, než ty naše, jsou totiž celé plastifikované, proto se body tak rychle nezamačkají. Baraja se ale také víc bortí. :)
Mus je hra, která mně zezačátku přišla celkem složitá, časem si člověk ale zvykne. El lema de este juego je podvést, nachytat protivníka a hlavně se necesita mucha, mucha picardía...kteru já nemám. Ale jen hraním a hraním a ničím jiným než hraním se člověk i tomuto naučí.
Popsala bych vám tu, jak se tato karetní hra hraje, ale sama to moc ještě pořádně neumím. Líbí se mi lenguaje při kartách. – a tím spíš to v Montánchez.
Jedničky a dvojky mají ve hře Mus hodnotu jedničky a říká se jim pitos.
Trojky mají hodnotu krále.
Jedničkám se neříká jednička ale as – el as de oros.
Člověku sedícímu napravo od toho, kdo rozdává karty, se říká mano. Tento si vždy zapisuje o jeden bod víc.
Hraje se ve čtyřech, každý hráč dostane 4 karty, podívá se, jaké karty má a když se mu nelíbí, řekne: Mus. Odevzdá rozdávači ty, které nechce, a on mu za ně dá jiné. Mus ale musí říct všichni, jakmile to jeden zarazí a řekne no hay mus, začíná se hrát.
Se juega: A la grande, a la pequena/chica, a pares, a juego y a no juego.
La grande: Je důležité mít čím víc hodnotnějších karet, tím líp: král, dáma, caballo...
La chica: Ten, kdo má nejvíce malých karet – jedničky, dvojky, které též znamenají jedničku...
Pares: Potřebné mít dvě karty stejné barvy – dva krále, dvě dámy...
Pozn.: A pares se může hrát jen tehdy, mají-li všichni nějaké páry.
Juego: Může se hrát jen tehdy, mají-li všichni hráči nad třicet bodů – je třeba si sečíst body čtyř karet, které jsme obdrželi.
No juego: Mají-li všichni hráči součetbodů ze svých karet menší než 30.
Nejlepší jugada se nazývá solomillo – když máte tři krále a jeden pito, tzn. jedničku či dvojku, které dávají za jedničku. Znamená to, že a la grande máte velkou pravděpodobnost vyhrát – máte tři karty s nejvyšší hodnotou, a pares máte dva krále, a juego máte 31 bodů – nikdo vás nemůže porazit bo 30 bodů už není juego a la chica no tiene gran importancia, de todos modos tenéis un pito.
El as de oros es llamado vulgarmente „huevo frito“.
Už se těším, až si s Pedrem zase zahrajeme. :)
Dnes ráno se mi rozbila kabelka a následně na to bota. Super. Vždycky, když tady přijedu, něco se mi rozpadne – v 2009 kabelka a deštník, v 2010 jedny kalhoty... Takže plán na dnešní dopoledne byl jasný: sehnat kabelku, abych si mohla kam přeskládat věci, a koupit lepidlo na botu.
Kabelku jsem sehnala, krásnou, není kožená, jako ta moje rozbitá, ale aspoň se bude líp čistit.
Na botu jsme koupili sekunďák, který tady nevím, jaký má název. Vyrval se mi ale celý řemínek a i když jsem to zalepila, moc už to nevydrží, tím méně tady, kde je špatný terén. Takže zítra hurá al mercadillo a ver si tienen algunas sandalias buenas.
Pro dnešek končím, teď se půjdeme navečeřet a asi se projít nahoru k bazénu.
Hasta pronto!
viernes, 22 de julio de 2011
martes, 19 de julio de 2011
Haló haló, Pája se opět hlásí
Tak historie se opakuje. Zase. Pátého července odjíždím. Kam? Do Espaňi. Zase. xd Kam taky jinam, že? xd A kam tam? No hádejte. Můžete třikrát. xd Madrid/Montánchez/Madrid/Montánchez/Madrid. Zase. Jako tomu bylo loni, předloni a předpředloni. xd Ale prý letos možná vyjde Asturias! Nechci to tu moc říkat, abych to nezakřikla. Tajně v to doufám, tajně si to přeji, tajně o tom sním... Ale nechme tomu volný průběh. Dejme času čas a on sám ukáže, kterým směrem se věci budou ubírat. Ráda bych poznala jiný kout tak rozmanité země, jako je Španělsko. Podle mého je Espaňa tou nejrůznorodější zemí Evropy. Skoro mi to připadá, jako kdyby ten stát měl v sobě 17 malých zemiček.
Mi to přijde, že se tu pořád jen opakuji. Obávám se, že tento blog vás brzy začne pěkně nudit.
To když jsem jela do Espaňi poprvé, to bylo jiný kafe. No jo, bylo to poprvé a každé poprvé je tak trochu vzrušujícím dobrodružstvím. Pamatuji si to, jakoby to bylo dnes. Už když jsem šla kupovat letenky (a to tehdy jsem je kupovala pěkně dopředu, ne jak teď xd) cítila jsem ty nervózní motýlky v břiše a když mi paní z Čedoku předala onen lístek, který mi otvíral dveře k cestě do jiné země, navíc letadlem (oooooh), cítila jsem se, jako bych právě vyhrála milion.
Nervózně jsem odpočítávala na skypu dny do odjezdu – a to si pamatuji, jak jsem tam psala číslo 108.
Den před odjezdem jsem pořádně ani nespala, furt jsem nervózně prohrabávala kabelku, jestli mám všechno, zda mám v pořádku všechny potřebné dokumenty...
Cesta na letiště byl mazec. Vůbec jsem si nedokázala představit, že to celé dobře dopadne a že Pájina za pár hodin bude v jiné zemi.
A stalo se. Pájina přistála v Madridu, tam na ni čekal Pedro...a to už znáte. :)
No a dnes je 18. července (opět jsem začala cosi psát a dopisuji to sto let pozpátku že? :D ) a já jsem v Montánchez. Nakonec se ruta Madrid/Montánchez zopakuje asi jen jednou, protože nechceme nechat Juani samotnou, takže jsme v hlavním městě byli jen 3 dny a pak vyrazili s Auto-res sem.
A co je nového? Celkem nic. Už minulý rok, když jsem sem jela, bylo to jiné. A teď? Považuji Montánchez za své druhé doma. Už tu znám pár lidí, Conchi, Anitu, Pedra, Almudenu jsem viděla předloni, minulý rok a teď znovu, připadám si, jako bych se vrátila domů.
Cesta do Asturias se nám začala komplikovat. Původní plán byl vyrazit 20. července do Avilés, kde bydlí Nacho, resp. kde bydlel, teď si postavil nový dům někde tam blízko na venkově a pozval nás, abysme ho tam přijeli navštívit. Ještě před mým příjezdem volal Pedrovi, že si na naši návštěvu vezme pár dní dovolené. Když jsem přijela, volal, že mu dovču nedají, že možná, snad vsrpnu, ale že neví..
Plán číslo dva: Odjet dvacátého pátého července do Ovieda za jinými Pedrovo známými. Ti ale odjíždí den předtím do nějakého puebla v Burgosu, takže zase nic.
Plán číslo tři: Odjet do Asturias začátkem srpna...ale moc tomu nedávám. Myslím, že zůstaneme celé léto v Extremaduře.
A jak se máme? Skvěle. Toto jsou ty pravé prázdniny, kdy se nic, ale vůbec nic nedělá, jen se tak poflakuje. Dny tu plynou líně a pomalu. Ráno vstaneme, něco děláme doma, jdeme nakoupit, obědváme, siesta (někdy mezi nákupem a obědem jdeme na jedno corto do Pitogordo, někdy se z jednoho corto stanou dvě, tři, čtyři...), kafíčko, odpoledne se většinou flákáme doma, a dvoře nebo před barákem, večeře, pak se jdeme většinou někam projít, vracíme se k ránu a celé toto se opakuje.
Jediné, co mi tu moc chybí, je internet. U nás doma jsem na něj až moc zvyklá – mám ho na koleji, na univerzitě, doma... Tady ho mám někdy pár minut, když Almudena nevypne router (už ho vypíná, ne jak minulý rok, kdy ho měla pořád zapnutý), a to jen rychle projedu e-mail a konec. Je tedy docela možné, že tento příspěvek se objeví na blogu taky bůhvíkdy.
Ráda bych jela na pár dní do Madridu, i když tam taky nicmoc, v srpnu tam hlavně nikdo není a nic se neděje. Ale je tam net, přecejen je tam víc aktivit a teď přes léto je tam dost mých známých, mohla bych se s nimi aspoň vidět.
Dnes přijede José a Pilar. Těším se na ně. Josého jsem viděla jen ty tři dny, když jsme byli v Madridu, a celkem se mi po něm stýská. Mám ho ráda, je skvělý a aspoň nebude v domě takové prázdno...a něco se bude dít.
Včera jsme byli nakupovat v jednom obchodě, kde je hrozně sympa prodavačka. Měli tam malinkého pejska. Jmenoval se Minuto (Minuta). :) Asi proto mu dali takové jméno, že je tak malý. Byl moc roztomilý.
Před pár dny jsme dělali pořádek nahoře na terase. Pedro vyházel plnou obrovskou skříň jakýchsi předpotopních kazet, které už se dneska ani nedají přehrávat. Nasypali jsme to do tašek (byly toho 3 plné velké odpadkové pytle) a večer jsme to odvezli do containeru. Škoda, že se kazety nevykupují jako kov či papír, byli bysme boháči. xd xd xd
Obdivuji Pelaya (ten z Pitogordo, co jsem tu psala o jeho narozeninách, jak nás vždycky furt na něco zve) a jeho přítelkyni Consoli. Pelayo byl vždy dobrý v obchodě a Consoli je také velmi schopná. Pelayovi teď patří bar Pitogordo, s Consoli mají nádherné apartamentos, kde ubytovávají lidi (kdybyste se někdo chystali do Montánchez a hledali ubytování, určitě mrkněte na http://www.pitogordo.com , tam najdete všechny informace a kromě fotek těchto apartamentos a kontaktu je tam také info, co se kde dá v Montánchez dělat a vidět), koupili si nádherný nový byt v nových budovách, které byly v Montánchez postaveny, Consoli má obchůdek se sladkostmi a ještě pronajímají prostory pod apartamentos lidem, co si tam zbudovali bar Montanera.
Dnes jsem se tu přihlásila na vodní gymnastiku. Jsem na to dost zvědavá, o půl osmé vyrážíme s Ani a Conchi do bazénu, pak poreferuji.
Když jsme jeli z Trujilla s Marisol do Montánchez, vyprávěla nám, jak byli s Canchacou v Argentině. Úplně mám chuť tam jet!
V sobotu se ženil syn Chenchi. Prý 450 invitados! Tyvole!!!
Pilar a Figura čekají druhé dítě. Jejich první má nějaké tři roky a jmenuje se Jacobo.
Včera jsem poznala hrozně sympatickou paní. Jmenuje se Petra Galán Berrocal, je to sestra Rafy z Pedrovo party, je hispanistka a je hrozně sympatická! Na jednu stranu fiestera, na druhou stranu mega inteligentní. Žije v Cáceres a je profesorkou.
Jednou odpoledne, když jsem seděla ve dveřích domu a snažila se catchnout signál z Almudenina routeru, šla kolem Conchi a že: „Quieres un regaliz?“ A já samozřejmě ni puta idea qué coňo es el regaliz, jsem řekla, že teda ok. Děcka! To byl normálně pendrek! Ten lékořicový humus, co se u nás prodává jako bonbony nebo taky jako takové to dlouhé...ufff!!! Tak už vím, že regaliz příště ee. :D :D :D
V neděli jsme šli k Rocío, dali si tam žaludový likér a poslouchali z mojí mp3ky písničky od Joaquína Sabiny. Taková pohoda! Pak jsme se přesunuli do Pitogordo, kde venku seděla Consoli a Pelayo, přisedli jsme si k nim...a domů jsme se vrátili o půl páté ráno. OChutnala jsem tam zase cosi divného, co jsem neznala. Nevím, jak se to jmenuje česky, španělsky sem to taky zapomněla, no byly to takové jako...tvar to mělo jako obrovská čočka, bylo to trochu slané a v nálevu, jak kukuřičky Bonduel. :D
...a zase už je o den víc...a Pájina samozřejmě zaaase píše zpět, že? Kéž bych zase měla chvíli net!
Tak včera jsem byla na té gymnastice. Sešly jsme se před domem Conchi, Maxi, Ani, já a ještě nějaké holky a vyrazily jsme.
Když jsme přišly k bazénu, ještě se tam koupalo pár lidí, ale během pěti minut jej všichni opustili, páč byl rezervovaný pro nás.
Přišel taky ten tío, co nám dával lekci. Nějaký Paco z Cáceres. Urobil si prezenčku a nahnal nás do malého bazénku, kde bylo tak po kolena vody. Měli jsme jej 4x obejít, a to pokaždé rychleji. Tyjo byl to záhul, ono se to nezdá, ale ta voda klade strašný odpor. :) Pak jsme šli do velkého bazénu, kde jsme ho měli nevím kolikrát obejít a ručkovat při tom po okraji bazénu. Bylo mi líto neplavců, i když všechny cviky byly i pro ně. Pak nás nahnal zase do toho malého, kde jsme dělali takový ten cvik, kdy se jakoby jede na kole. Pak něco na břišní svaly a pak to začalo: Posilovací cviky na ruce ve stylu aerobic. Bylo to rychlé, el profe sólo marcaba el ritmo áááá uno, dos, tres, cuatro, cinco, seis, siete, ocho, nueve, diez, uno...a tak pořád dokola...nic nevysvětloval a než mi Anita cvik vysvětlila, profe už říkal ocho, nueve, diez a už se dělalo cosi jiného. Hrozně moc se mi za stesklo po Lence Nejedlé, která nám dávala hodiny tance a byla uplně skvělá bo vše mega dobře vysvětlovala y en todo momento sabíamos qué debíamos hacer.
Po posilovacích cvicích, které trvaly snad věčnost a já z nich mega ani nestihla udělat, což mě sralo, bo ta hodina pro mě ztratila tu pravou hodnotu či jak to nazvat, začaly ejercicios de juego. Myslela jsem si, jak se u toho nasmějem a že to bude asi sranda. Rozdal nám takové dlouhé...oni tomu říkali churros, já tomu říkala salchichas de goma (gumové párky). Byly to takové tak snad přes metr dlouhé tlusté pryžové duté párky. Do párku jsme si vždycky někoho hákli (já Anitu), konce párku jsem si chytila a Anita měla mega běžet a já s ní. Pak jsme se prostřídaly. Pak jsme se stejným způsobem vozily – ten, kdo držel konce párku, si lehl na vodní hladinu a ten, co běžel, ho tahal.
Další cvik byl, že jsme měli někoho přenést napříč bazénem, takže sme čtyři chytily Anitě ruce, nohy, pátý hlavu a tak nějak jsme ji táhly.
U těch cvičení s párky tam nějaká chica spadla, chudák, a něco si udělala. Museli ji odvézt.
Před pár dny tu přijel repartidor de bombonas de butano. To byl rachot!!! Koupili jsme od něj dvě bombony, on nám je vynesl nahoru na terasu, dali jsme mu zpropitné a on odjel.
Obdivuji toho člověka, že se dokáže celý den tahat s něčím tak mega těžkým, jako jsou propanbutanové lahve. Fuf!
Uaaa! Catchla jsem internet! A dokonce tady ze saly nahoře! Je to takové všelijaké, signál různě osciluje, ale zkusím toto publikovat, abyste měli co číst – a dřív, než se mi to odpojí.
Mi to přijde, že se tu pořád jen opakuji. Obávám se, že tento blog vás brzy začne pěkně nudit.
To když jsem jela do Espaňi poprvé, to bylo jiný kafe. No jo, bylo to poprvé a každé poprvé je tak trochu vzrušujícím dobrodružstvím. Pamatuji si to, jakoby to bylo dnes. Už když jsem šla kupovat letenky (a to tehdy jsem je kupovala pěkně dopředu, ne jak teď xd) cítila jsem ty nervózní motýlky v břiše a když mi paní z Čedoku předala onen lístek, který mi otvíral dveře k cestě do jiné země, navíc letadlem (oooooh), cítila jsem se, jako bych právě vyhrála milion.
Nervózně jsem odpočítávala na skypu dny do odjezdu – a to si pamatuji, jak jsem tam psala číslo 108.
Den před odjezdem jsem pořádně ani nespala, furt jsem nervózně prohrabávala kabelku, jestli mám všechno, zda mám v pořádku všechny potřebné dokumenty...
Cesta na letiště byl mazec. Vůbec jsem si nedokázala představit, že to celé dobře dopadne a že Pájina za pár hodin bude v jiné zemi.
A stalo se. Pájina přistála v Madridu, tam na ni čekal Pedro...a to už znáte. :)
No a dnes je 18. července (opět jsem začala cosi psát a dopisuji to sto let pozpátku že? :D ) a já jsem v Montánchez. Nakonec se ruta Madrid/Montánchez zopakuje asi jen jednou, protože nechceme nechat Juani samotnou, takže jsme v hlavním městě byli jen 3 dny a pak vyrazili s Auto-res sem.
A co je nového? Celkem nic. Už minulý rok, když jsem sem jela, bylo to jiné. A teď? Považuji Montánchez za své druhé doma. Už tu znám pár lidí, Conchi, Anitu, Pedra, Almudenu jsem viděla předloni, minulý rok a teď znovu, připadám si, jako bych se vrátila domů.
Cesta do Asturias se nám začala komplikovat. Původní plán byl vyrazit 20. července do Avilés, kde bydlí Nacho, resp. kde bydlel, teď si postavil nový dům někde tam blízko na venkově a pozval nás, abysme ho tam přijeli navštívit. Ještě před mým příjezdem volal Pedrovi, že si na naši návštěvu vezme pár dní dovolené. Když jsem přijela, volal, že mu dovču nedají, že možná, snad vsrpnu, ale že neví..
Plán číslo dva: Odjet dvacátého pátého července do Ovieda za jinými Pedrovo známými. Ti ale odjíždí den předtím do nějakého puebla v Burgosu, takže zase nic.
Plán číslo tři: Odjet do Asturias začátkem srpna...ale moc tomu nedávám. Myslím, že zůstaneme celé léto v Extremaduře.
A jak se máme? Skvěle. Toto jsou ty pravé prázdniny, kdy se nic, ale vůbec nic nedělá, jen se tak poflakuje. Dny tu plynou líně a pomalu. Ráno vstaneme, něco děláme doma, jdeme nakoupit, obědváme, siesta (někdy mezi nákupem a obědem jdeme na jedno corto do Pitogordo, někdy se z jednoho corto stanou dvě, tři, čtyři...), kafíčko, odpoledne se většinou flákáme doma, a dvoře nebo před barákem, večeře, pak se jdeme většinou někam projít, vracíme se k ránu a celé toto se opakuje.
Jediné, co mi tu moc chybí, je internet. U nás doma jsem na něj až moc zvyklá – mám ho na koleji, na univerzitě, doma... Tady ho mám někdy pár minut, když Almudena nevypne router (už ho vypíná, ne jak minulý rok, kdy ho měla pořád zapnutý), a to jen rychle projedu e-mail a konec. Je tedy docela možné, že tento příspěvek se objeví na blogu taky bůhvíkdy.
Ráda bych jela na pár dní do Madridu, i když tam taky nicmoc, v srpnu tam hlavně nikdo není a nic se neděje. Ale je tam net, přecejen je tam víc aktivit a teď přes léto je tam dost mých známých, mohla bych se s nimi aspoň vidět.
Dnes přijede José a Pilar. Těším se na ně. Josého jsem viděla jen ty tři dny, když jsme byli v Madridu, a celkem se mi po něm stýská. Mám ho ráda, je skvělý a aspoň nebude v domě takové prázdno...a něco se bude dít.
Včera jsme byli nakupovat v jednom obchodě, kde je hrozně sympa prodavačka. Měli tam malinkého pejska. Jmenoval se Minuto (Minuta). :) Asi proto mu dali takové jméno, že je tak malý. Byl moc roztomilý.
Před pár dny jsme dělali pořádek nahoře na terase. Pedro vyházel plnou obrovskou skříň jakýchsi předpotopních kazet, které už se dneska ani nedají přehrávat. Nasypali jsme to do tašek (byly toho 3 plné velké odpadkové pytle) a večer jsme to odvezli do containeru. Škoda, že se kazety nevykupují jako kov či papír, byli bysme boháči. xd xd xd
Obdivuji Pelaya (ten z Pitogordo, co jsem tu psala o jeho narozeninách, jak nás vždycky furt na něco zve) a jeho přítelkyni Consoli. Pelayo byl vždy dobrý v obchodě a Consoli je také velmi schopná. Pelayovi teď patří bar Pitogordo, s Consoli mají nádherné apartamentos, kde ubytovávají lidi (kdybyste se někdo chystali do Montánchez a hledali ubytování, určitě mrkněte na http://www.pitogordo.com , tam najdete všechny informace a kromě fotek těchto apartamentos a kontaktu je tam také info, co se kde dá v Montánchez dělat a vidět), koupili si nádherný nový byt v nových budovách, které byly v Montánchez postaveny, Consoli má obchůdek se sladkostmi a ještě pronajímají prostory pod apartamentos lidem, co si tam zbudovali bar Montanera.
Dnes jsem se tu přihlásila na vodní gymnastiku. Jsem na to dost zvědavá, o půl osmé vyrážíme s Ani a Conchi do bazénu, pak poreferuji.
Když jsme jeli z Trujilla s Marisol do Montánchez, vyprávěla nám, jak byli s Canchacou v Argentině. Úplně mám chuť tam jet!
V sobotu se ženil syn Chenchi. Prý 450 invitados! Tyvole!!!
Pilar a Figura čekají druhé dítě. Jejich první má nějaké tři roky a jmenuje se Jacobo.
Včera jsem poznala hrozně sympatickou paní. Jmenuje se Petra Galán Berrocal, je to sestra Rafy z Pedrovo party, je hispanistka a je hrozně sympatická! Na jednu stranu fiestera, na druhou stranu mega inteligentní. Žije v Cáceres a je profesorkou.
Jednou odpoledne, když jsem seděla ve dveřích domu a snažila se catchnout signál z Almudenina routeru, šla kolem Conchi a že: „Quieres un regaliz?“ A já samozřejmě ni puta idea qué coňo es el regaliz, jsem řekla, že teda ok. Děcka! To byl normálně pendrek! Ten lékořicový humus, co se u nás prodává jako bonbony nebo taky jako takové to dlouhé...ufff!!! Tak už vím, že regaliz příště ee. :D :D :D
V neděli jsme šli k Rocío, dali si tam žaludový likér a poslouchali z mojí mp3ky písničky od Joaquína Sabiny. Taková pohoda! Pak jsme se přesunuli do Pitogordo, kde venku seděla Consoli a Pelayo, přisedli jsme si k nim...a domů jsme se vrátili o půl páté ráno. OChutnala jsem tam zase cosi divného, co jsem neznala. Nevím, jak se to jmenuje česky, španělsky sem to taky zapomněla, no byly to takové jako...tvar to mělo jako obrovská čočka, bylo to trochu slané a v nálevu, jak kukuřičky Bonduel. :D
...a zase už je o den víc...a Pájina samozřejmě zaaase píše zpět, že? Kéž bych zase měla chvíli net!
Tak včera jsem byla na té gymnastice. Sešly jsme se před domem Conchi, Maxi, Ani, já a ještě nějaké holky a vyrazily jsme.
Když jsme přišly k bazénu, ještě se tam koupalo pár lidí, ale během pěti minut jej všichni opustili, páč byl rezervovaný pro nás.
Přišel taky ten tío, co nám dával lekci. Nějaký Paco z Cáceres. Urobil si prezenčku a nahnal nás do malého bazénku, kde bylo tak po kolena vody. Měli jsme jej 4x obejít, a to pokaždé rychleji. Tyjo byl to záhul, ono se to nezdá, ale ta voda klade strašný odpor. :) Pak jsme šli do velkého bazénu, kde jsme ho měli nevím kolikrát obejít a ručkovat při tom po okraji bazénu. Bylo mi líto neplavců, i když všechny cviky byly i pro ně. Pak nás nahnal zase do toho malého, kde jsme dělali takový ten cvik, kdy se jakoby jede na kole. Pak něco na břišní svaly a pak to začalo: Posilovací cviky na ruce ve stylu aerobic. Bylo to rychlé, el profe sólo marcaba el ritmo áááá uno, dos, tres, cuatro, cinco, seis, siete, ocho, nueve, diez, uno...a tak pořád dokola...nic nevysvětloval a než mi Anita cvik vysvětlila, profe už říkal ocho, nueve, diez a už se dělalo cosi jiného. Hrozně moc se mi za stesklo po Lence Nejedlé, která nám dávala hodiny tance a byla uplně skvělá bo vše mega dobře vysvětlovala y en todo momento sabíamos qué debíamos hacer.
Po posilovacích cvicích, které trvaly snad věčnost a já z nich mega ani nestihla udělat, což mě sralo, bo ta hodina pro mě ztratila tu pravou hodnotu či jak to nazvat, začaly ejercicios de juego. Myslela jsem si, jak se u toho nasmějem a že to bude asi sranda. Rozdal nám takové dlouhé...oni tomu říkali churros, já tomu říkala salchichas de goma (gumové párky). Byly to takové tak snad přes metr dlouhé tlusté pryžové duté párky. Do párku jsme si vždycky někoho hákli (já Anitu), konce párku jsem si chytila a Anita měla mega běžet a já s ní. Pak jsme se prostřídaly. Pak jsme se stejným způsobem vozily – ten, kdo držel konce párku, si lehl na vodní hladinu a ten, co běžel, ho tahal.
Další cvik byl, že jsme měli někoho přenést napříč bazénem, takže sme čtyři chytily Anitě ruce, nohy, pátý hlavu a tak nějak jsme ji táhly.
U těch cvičení s párky tam nějaká chica spadla, chudák, a něco si udělala. Museli ji odvézt.
Před pár dny tu přijel repartidor de bombonas de butano. To byl rachot!!! Koupili jsme od něj dvě bombony, on nám je vynesl nahoru na terasu, dali jsme mu zpropitné a on odjel.
Obdivuji toho člověka, že se dokáže celý den tahat s něčím tak mega těžkým, jako jsou propanbutanové lahve. Fuf!
Uaaa! Catchla jsem internet! A dokonce tady ze saly nahoře! Je to takové všelijaké, signál různě osciluje, ale zkusím toto publikovat, abyste měli co číst – a dřív, než se mi to odpojí.
martes, 21 de junio de 2011
Recetas
Para que os hagáis una ligera idea de qué comidas he probado durante mi estancia en España.
(Obtenido de „Los archivos secretos“ de P. L. García) :)
Arroz, Patatas y Bacalao.-
Ingredientes:
Un vaso de Arroz
Una Patata grande
3 trozos pequeños de bacalao seco
3 dientes de ajos
2 cucharadas soperas de aceite
Sal y pimienta.
Preparación:
La noche anterior echamos el bacalao al mojo.
Partimos los ajos a la mitad.
En una cazuela echamos 2 cucharadas de aceite y freímos los ajos.
Sacamos los ajos fritos y los echamos en el mortero para después hacer el machado.
En la cazuela añadimos el bacalao, las patatas y lo rehogamos todo.
Seguidamente, añadimos una pizca de pimienta, cubrimos con agua y le añadimos el machado de ajos. Dejamos cocer unos minutos.
Por último, añadimos el arroz y dejamos cocer a fuego lento hasta su finalización.
Cocido de Juanita.-
Ingredientes:
Medio kilo de garbanzos
Un cuello de cordero
Un trozo de tocino
Un trozo de chorizo
Un cuarto trasero del pollo
Aceite y sal.
Elaboración:
La noche anterior se echan los garbanzos al mojo con un poco de sal. Por la mañana se les quita el agua a los garbanzos, se lavan nuevamente y se meten en la olla expres.
Lavamos con agua caliente el cuello, el tocino y el pollo, y al cuello le quitamos los tendones. También añadimos el chorizo que habremos cocido previamente solo en una cazuela.
Cubrimos todo con agua caliente y lo ponemos a fuego lento sin tapar la olla para ir espumando el cocido.
Cuando el cocido deje de soltar espuma, cerramos la olla y dejamos cocer a fuego lento durante 2 horas, aproximadamente.
Fideos con lenguado.-
Ingredientes:
Un filete de lenguado,
un plato de fideos secos,
3 ajos,
2 cucharadas de aceite, agua y una pizca de sal.
Elaboración:
En una cazuela echamos 2 cucharadas soperas de aceite y cuando esté hecha, le añadimos el ajo ya picado muy finamente y dejamos sofreír. Cuando se haya socfito todo, añadimos el agua, los fideos, el pescado y la pizca de sal, y dejamos cocer a fuego lento hasta su finalización.
NOTA: de esta misma forma podemos hacer fideos con pollo pero también le añadiremos un trocito de cebolla finamente picada.
Nota de Páyushka: (Yo lo comí con pollo – odio el lenguado xd)
Filetes Rusos.-
Ingredientes para 4 personas:
Medio kilo de carne picada de ternera,
Dos dientes de ajos,
Un puñado de pan rallado,
Medio vaso de leche,
medio vaso de aceite,
Sal.
Elaboración:
Picamos muy finos los ajos y los mezclamos con la carne.
Después añadimos el pan rallado y lo mezclamos con la leche.
Ahora añadimos la sal y seguidamente la leche, la cual añadiremos poco a poco hasta que se forme una pasta compacta.
Por último, echamos pan rallado en un plato limpio, cogemos una bola de la pasta que hemos hecho y la rociamos con el pan rallado, y luego la aplastamos hasta que el filete ruso tenga forma redondeada, semejante a una hamburguesa fina.
Finalmente, ponemos la sartén a fuego lento, añadimos el aceite y cuando esté hecha, vamos friendo los filetes.
Nota: si la cantidad de carne picada fuera un cuarto de kilo, sólo utilizaríamos un diente de ajo. Todos los demás ingredientes, igual.
Judías Blancas.-
Ingredientes:
300 gramos de judías blancas
2 ajos y una cuarta parte de una cebolla
Un trozo de chorizo, aceite y agua.
Elaboración:
Cocemos las judías y el chorizo solo con agua, cambiándoles el agua a mitad de coción.
En una cazuela echamos 2 cucharadas de aceite y freímos los ajos y la cebolla.
Cuando están fritos, añadimos la judías mediococidas ya y el chorizo. Cubrimos todo con agua y dejamos cocer a fuego lento hasta su finalización.
Menestra Montanchega.-
Ingredientes para 3 personas:
3 patatas medianas.
350 gramos de acelgas ya limpias
6 ajos y media cebolla grande
6 o 7 torreznillos
Media cucharilla de pimentón de La Vera
2 o 3 cucharadas de aceite
Medio vaso de agua
Sal
Elaboración:
1. Antes de empezar a preparar la menestra, coceremos las patatas y las acelgas.
2. En una sartén impregnamos la base con aceite y cuando esté hecha le añadimos los torreznillos para que se frían.
3. Mientras se fríen los torreznillos, estripamos las patatas que ya hemos cocido.
4. 4. Una vez frito los torreznillos, los sacamos y los colocamos en un plato y los metemos en el microondas para que no se enfríen. En ese mismo aceite, freímos los ajos y la cebolla.
5. 5. Cuando esté hecho el sofrito, añadimos las acelgas y dejamos freír unos 5 minutos. Añadimos el pimentón, movemos todo y seguidamente le añadimos el agua y la sal. Dejamos cocer unos minutos hasta ebullición.
6. 6. Cuando llegue a ebullición, añadimos las patatas y movemos hasta que todo se mezcle bien y quede una masa compacta.
7. 7. Servimos la menestra en los platos, cogemos los torreznillos del microondas y nos ponemos a comer.
Patatas Revolcás-
Ingredientes para 2 personas:
3 patatas grandes
4 ajos y media cebolla
Media cucharilla de pimentón de La Vera o pimienta roja.
3 o 4 cucharadas soperas de aceite
Agua y sal.
Elaboración:
1. Cocemos las patatas en una cazuela, cambiándoles el agua a mitad de coción.
2. 2. En una cazuela impregnamos la base con aceite y cuando esté hecha le añadimos los torreznillos para freírlos.
3. 3. Una vez frito los torreznillos, los sacamos y los metemos en el microondas para que no se enfríen.
4. 4. Una vez hecho el sofrito, añadimos el pimentón, luego el agua y dejamos cocer a fuego lento hasta ebullición.
5. 5. A continuación, añadimos las patatas y movemos continuadamente hasta que se forme una pasta compacta y no muy densa.
6. 6. Servimos en los platos las patatas revolcás. Sacamos del microondas los torreznillos, los ponemos en la mesa y listos para comer este delicioso plato extremeño.
Pollo guisado.-
Ingredientes:
6 muslos y dos filetes de pechuga de pollo,
6 o 7 ajos y media cebolla,
4 cucharadas soperas de aceite, agua y sal.
Elaboración:
lavamos los muslos con agua caliente para quitarle toda la sangre y que queden limpios,
picamos muy finamente los ajos y la cebolla.
Elaboración:
En una cazuela echamos el aceite y sofreímos los ajos y la cebolla.
Cuando los ajos y la cebolla se hayan dorado, añadimos los muslos y la pechuga de pollo y sofreímos todo muy bien.
Una vez hecho el sofrito, añadimos el agua y dejamos cocer a fuego lento hasta su finalización, observándolo que no se quede seco y no se pegue.
Nota: este plato se acompañará de patatas fritas o si queremos podemos añadir unas patatas al empezar a cocer el guiso, patatas que habremos cocido antes un poco para eliminar el potasio.
Tortilla de Patatas.-
Ingredientes:
3 o 4 patatas grandes,
4 huevos,
Una cebolla,
Aceite.
Elaboración:
Pelamos, lavamos, cortamos en cruz cada una de las patatas, y las dejamos en mojo un par de horas. A continación, le quitamos el agua a las patatas, las depositamos en el escurridor, le añadimos un poco de sal y las movemos para que se tomen bien todas.
Seguidamente, ponemos una sartén al fuego con abundante aceite y añadimos las patatas y la cebolla picada para que se frían.
Una vez fritas las patatas, las vamos sacando de la sartén, escurriéndolas con la espumadera y depositándolas en un plato.
En un plato batimos los 4 huevos, y seguidamente le añadimos las patatas.
En la sartén donde hemos frito las patatas, dejamos una pizca de aceite (el culo del hondón(y la demás la guardamos para una nueva fritada. La ponemos al fuego y vertemos en ella el contenido de patatas-huevos-cebolla y comenzamos a hacer la tortilla, moviéndola sin parar y dándole la vuelta dos veces.
Nota: para hacer una buena tortilla las patatas se cortan en cruz, es decir, se pone la patata verticalmente y se le hace un corte de arriba hcia abajo en forma de cruz, y con la patata en esa misma posición empezamos a hacer cortes horizontales cortando todo el grosor de la patata.
Que aproveche!!!
(Obtenido de „Los archivos secretos“ de P. L. García) :)
Arroz, Patatas y Bacalao.-
Ingredientes:
Un vaso de Arroz
Una Patata grande
3 trozos pequeños de bacalao seco
3 dientes de ajos
2 cucharadas soperas de aceite
Sal y pimienta.
Preparación:
La noche anterior echamos el bacalao al mojo.
Partimos los ajos a la mitad.
En una cazuela echamos 2 cucharadas de aceite y freímos los ajos.
Sacamos los ajos fritos y los echamos en el mortero para después hacer el machado.
En la cazuela añadimos el bacalao, las patatas y lo rehogamos todo.
Seguidamente, añadimos una pizca de pimienta, cubrimos con agua y le añadimos el machado de ajos. Dejamos cocer unos minutos.
Por último, añadimos el arroz y dejamos cocer a fuego lento hasta su finalización.
Cocido de Juanita.-
Ingredientes:
Medio kilo de garbanzos
Un cuello de cordero
Un trozo de tocino
Un trozo de chorizo
Un cuarto trasero del pollo
Aceite y sal.
Elaboración:
La noche anterior se echan los garbanzos al mojo con un poco de sal. Por la mañana se les quita el agua a los garbanzos, se lavan nuevamente y se meten en la olla expres.
Lavamos con agua caliente el cuello, el tocino y el pollo, y al cuello le quitamos los tendones. También añadimos el chorizo que habremos cocido previamente solo en una cazuela.
Cubrimos todo con agua caliente y lo ponemos a fuego lento sin tapar la olla para ir espumando el cocido.
Cuando el cocido deje de soltar espuma, cerramos la olla y dejamos cocer a fuego lento durante 2 horas, aproximadamente.
Fideos con lenguado.-
Ingredientes:
Un filete de lenguado,
un plato de fideos secos,
3 ajos,
2 cucharadas de aceite, agua y una pizca de sal.
Elaboración:
En una cazuela echamos 2 cucharadas soperas de aceite y cuando esté hecha, le añadimos el ajo ya picado muy finamente y dejamos sofreír. Cuando se haya socfito todo, añadimos el agua, los fideos, el pescado y la pizca de sal, y dejamos cocer a fuego lento hasta su finalización.
NOTA: de esta misma forma podemos hacer fideos con pollo pero también le añadiremos un trocito de cebolla finamente picada.
Nota de Páyushka: (Yo lo comí con pollo – odio el lenguado xd)
Filetes Rusos.-
Ingredientes para 4 personas:
Medio kilo de carne picada de ternera,
Dos dientes de ajos,
Un puñado de pan rallado,
Medio vaso de leche,
medio vaso de aceite,
Sal.
Elaboración:
Picamos muy finos los ajos y los mezclamos con la carne.
Después añadimos el pan rallado y lo mezclamos con la leche.
Ahora añadimos la sal y seguidamente la leche, la cual añadiremos poco a poco hasta que se forme una pasta compacta.
Por último, echamos pan rallado en un plato limpio, cogemos una bola de la pasta que hemos hecho y la rociamos con el pan rallado, y luego la aplastamos hasta que el filete ruso tenga forma redondeada, semejante a una hamburguesa fina.
Finalmente, ponemos la sartén a fuego lento, añadimos el aceite y cuando esté hecha, vamos friendo los filetes.
Nota: si la cantidad de carne picada fuera un cuarto de kilo, sólo utilizaríamos un diente de ajo. Todos los demás ingredientes, igual.
Judías Blancas.-
Ingredientes:
300 gramos de judías blancas
2 ajos y una cuarta parte de una cebolla
Un trozo de chorizo, aceite y agua.
Elaboración:
Cocemos las judías y el chorizo solo con agua, cambiándoles el agua a mitad de coción.
En una cazuela echamos 2 cucharadas de aceite y freímos los ajos y la cebolla.
Cuando están fritos, añadimos la judías mediococidas ya y el chorizo. Cubrimos todo con agua y dejamos cocer a fuego lento hasta su finalización.
Menestra Montanchega.-
Ingredientes para 3 personas:
3 patatas medianas.
350 gramos de acelgas ya limpias
6 ajos y media cebolla grande
6 o 7 torreznillos
Media cucharilla de pimentón de La Vera
2 o 3 cucharadas de aceite
Medio vaso de agua
Sal
Elaboración:
1. Antes de empezar a preparar la menestra, coceremos las patatas y las acelgas.
2. En una sartén impregnamos la base con aceite y cuando esté hecha le añadimos los torreznillos para que se frían.
3. Mientras se fríen los torreznillos, estripamos las patatas que ya hemos cocido.
4. 4. Una vez frito los torreznillos, los sacamos y los colocamos en un plato y los metemos en el microondas para que no se enfríen. En ese mismo aceite, freímos los ajos y la cebolla.
5. 5. Cuando esté hecho el sofrito, añadimos las acelgas y dejamos freír unos 5 minutos. Añadimos el pimentón, movemos todo y seguidamente le añadimos el agua y la sal. Dejamos cocer unos minutos hasta ebullición.
6. 6. Cuando llegue a ebullición, añadimos las patatas y movemos hasta que todo se mezcle bien y quede una masa compacta.
7. 7. Servimos la menestra en los platos, cogemos los torreznillos del microondas y nos ponemos a comer.
Patatas Revolcás-
Ingredientes para 2 personas:
3 patatas grandes
4 ajos y media cebolla
Media cucharilla de pimentón de La Vera o pimienta roja.
3 o 4 cucharadas soperas de aceite
Agua y sal.
Elaboración:
1. Cocemos las patatas en una cazuela, cambiándoles el agua a mitad de coción.
2. 2. En una cazuela impregnamos la base con aceite y cuando esté hecha le añadimos los torreznillos para freírlos.
3. 3. Una vez frito los torreznillos, los sacamos y los metemos en el microondas para que no se enfríen.
4. 4. Una vez hecho el sofrito, añadimos el pimentón, luego el agua y dejamos cocer a fuego lento hasta ebullición.
5. 5. A continuación, añadimos las patatas y movemos continuadamente hasta que se forme una pasta compacta y no muy densa.
6. 6. Servimos en los platos las patatas revolcás. Sacamos del microondas los torreznillos, los ponemos en la mesa y listos para comer este delicioso plato extremeño.
Pollo guisado.-
Ingredientes:
6 muslos y dos filetes de pechuga de pollo,
6 o 7 ajos y media cebolla,
4 cucharadas soperas de aceite, agua y sal.
Elaboración:
lavamos los muslos con agua caliente para quitarle toda la sangre y que queden limpios,
picamos muy finamente los ajos y la cebolla.
Elaboración:
En una cazuela echamos el aceite y sofreímos los ajos y la cebolla.
Cuando los ajos y la cebolla se hayan dorado, añadimos los muslos y la pechuga de pollo y sofreímos todo muy bien.
Una vez hecho el sofrito, añadimos el agua y dejamos cocer a fuego lento hasta su finalización, observándolo que no se quede seco y no se pegue.
Nota: este plato se acompañará de patatas fritas o si queremos podemos añadir unas patatas al empezar a cocer el guiso, patatas que habremos cocido antes un poco para eliminar el potasio.
Tortilla de Patatas.-
Ingredientes:
3 o 4 patatas grandes,
4 huevos,
Una cebolla,
Aceite.
Elaboración:
Pelamos, lavamos, cortamos en cruz cada una de las patatas, y las dejamos en mojo un par de horas. A continación, le quitamos el agua a las patatas, las depositamos en el escurridor, le añadimos un poco de sal y las movemos para que se tomen bien todas.
Seguidamente, ponemos una sartén al fuego con abundante aceite y añadimos las patatas y la cebolla picada para que se frían.
Una vez fritas las patatas, las vamos sacando de la sartén, escurriéndolas con la espumadera y depositándolas en un plato.
En un plato batimos los 4 huevos, y seguidamente le añadimos las patatas.
En la sartén donde hemos frito las patatas, dejamos una pizca de aceite (el culo del hondón(y la demás la guardamos para una nueva fritada. La ponemos al fuego y vertemos en ella el contenido de patatas-huevos-cebolla y comenzamos a hacer la tortilla, moviéndola sin parar y dándole la vuelta dos veces.
Nota: para hacer una buena tortilla las patatas se cortan en cruz, es decir, se pone la patata verticalmente y se le hace un corte de arriba hcia abajo en forma de cruz, y con la patata en esa misma posición empezamos a hacer cortes horizontales cortando todo el grosor de la patata.
Que aproveche!!!
Etiquetas:
Escrito en espanol,
Pavli Erasmus Espana UCM Madrid,
Španělsko
domingo, 1 de mayo de 2011
De visita en las profundidades de mi ordenador I
Contienen muchos secretos, cosas ya olvidadas y llenas de nostalgia. Ahora que ya llevo bastante tiempo en mi país natal, lo que acabo de descubrir me parece mero recuerdo.
Hace tiempo escribió a una lista de esas que te espamean todo el buzón de correo entrante un tal Rubén. Decía que era de América Latina y que quería ir a estudiar a España a la Complutense y pedía entonces a los listeros que le facilitaran alguna información sobre esta prestigiosa universidad. Una fuerza sobrenatural se apoderó de mí y no pude más que escribirle...y fui sincera..a lo mejor como demás.
De: Pavlína Konečná
Para: rubenigeencisoayala
Asunto: RE: Universidad Complutense de Madrid
Fecha: 30 de enero de 2011 14:22
Hola:
Me llamo Pavlína Konečná, soy de la República Checa y actualmente estoy
estudiando en la Universidad Complutense de Madrid como estudiante erasmus.
Soy invidente y creo que te podría servir de ayuda.
La Universidad Complutense de Madrid es sin duda una de las más prestigiosas
universidades de Espana y la facultad de filología donde estudio te ofrece
asignaturas muy interesantes. Esta universidad también cuenta con un centro
que ayuda a los estudiantes con discapacidad que estudian en ella. Si
decides venir a estudiar en Madrid, será el personal de este centro que te
ayudará a adaptarte, te ensenarán los recorridos que tendrás que hacer y
dentro de lo que pueden (hay muchos estudiantes y para tanta multitud
bastante menos personal) te facilitarán los materiales de estudio en el
formato al que estás acostumbrado. Sin embargo, la comunicación con los
profesores de la Complutense no me satisface del todo.
He venido de
una universidad donde todo (incluída la matrícula, la inscripción a exámenes,
la publicación de las notas obtenidas) funciona a base de un sistema
informativo donde tú controlas tu agenda a través de internet y no necesitas
a nadie para que te rellene las fichas de clase que en la Complutense son
requeridas y no tienes que andar buscando a alguien que te ayude a rellenar
el formulario para matricularte en el curso ni para que te digan el correo
del profesor con el que deseas contactar. En fin, todas las gestiones las haces tú solo.
En mi universidad cada empleado
(profesores, secretarias, todos) poseen un buzón de correo electrónico
universitario que se tiene que revisar o en el caso de que uno decide que
los correos sean reenviados a un e-mail personal, él tiene la responsabilidad de que este correo sea válido.
Si no hay clase, en mi universidad el profesor le escribe un correo a todos los estudiantes y así ellos saben que no tienen que acudir a la universidad y hacer un viaje en lastre. En la Complutense en el mejor caso te ponen un papel en la puerta del aula donde tiene lugar la clase que ésta no se realiza y en el peor caso nadie sabe nada, de todas formas ya te hacen ir a la universidad y perder el tiempo que es oro.
No sé en qué facultad tienes previsto estudiar tú, sé de otras fuentes que por ejemplo la facultad de informática funciona bastante bien, que los profesores comunican por correo electrónico y ponen las notas en el campus virtual de la Complutense. Sin embargo, en mi facultad el campus virtual no lo utiliza ni dios y me sucede con frecuencia que voy a clase y me dan un papel con el texto con el cual se trabaja durante la clase. Mis intentos de decirles a los profesores que me dén el material que se tiene que escanear en antelación fueron en vano.
Lo que sí es verdad es que si decides a venir a estudiar a Espana, será sin duda una experiencia enriquecedora y de gran valor. ... y tu madre patria es bonita, eso sí, y la gente aquí es muy maja.
Así que te deseo mucho ánimo y si tienes cualquier duda, contáctame.
Saludos!
Pavlína Konečná
Hace tiempo escribió a una lista de esas que te espamean todo el buzón de correo entrante un tal Rubén. Decía que era de América Latina y que quería ir a estudiar a España a la Complutense y pedía entonces a los listeros que le facilitaran alguna información sobre esta prestigiosa universidad. Una fuerza sobrenatural se apoderó de mí y no pude más que escribirle...y fui sincera..a lo mejor como demás.
De: Pavlína Konečná
Para: rubenigeencisoayala
Asunto: RE: Universidad Complutense de Madrid
Fecha: 30 de enero de 2011 14:22
Hola:
Me llamo Pavlína Konečná, soy de la República Checa y actualmente estoy
estudiando en la Universidad Complutense de Madrid como estudiante erasmus.
Soy invidente y creo que te podría servir de ayuda.
La Universidad Complutense de Madrid es sin duda una de las más prestigiosas
universidades de Espana y la facultad de filología donde estudio te ofrece
asignaturas muy interesantes. Esta universidad también cuenta con un centro
que ayuda a los estudiantes con discapacidad que estudian en ella. Si
decides venir a estudiar en Madrid, será el personal de este centro que te
ayudará a adaptarte, te ensenarán los recorridos que tendrás que hacer y
dentro de lo que pueden (hay muchos estudiantes y para tanta multitud
bastante menos personal) te facilitarán los materiales de estudio en el
formato al que estás acostumbrado. Sin embargo, la comunicación con los
profesores de la Complutense no me satisface del todo.
He venido de
una universidad donde todo (incluída la matrícula, la inscripción a exámenes,
la publicación de las notas obtenidas) funciona a base de un sistema
informativo donde tú controlas tu agenda a través de internet y no necesitas
a nadie para que te rellene las fichas de clase que en la Complutense son
requeridas y no tienes que andar buscando a alguien que te ayude a rellenar
el formulario para matricularte en el curso ni para que te digan el correo
del profesor con el que deseas contactar. En fin, todas las gestiones las haces tú solo.
En mi universidad cada empleado
(profesores, secretarias, todos) poseen un buzón de correo electrónico
universitario que se tiene que revisar o en el caso de que uno decide que
los correos sean reenviados a un e-mail personal, él tiene la responsabilidad de que este correo sea válido.
Si no hay clase, en mi universidad el profesor le escribe un correo a todos los estudiantes y así ellos saben que no tienen que acudir a la universidad y hacer un viaje en lastre. En la Complutense en el mejor caso te ponen un papel en la puerta del aula donde tiene lugar la clase que ésta no se realiza y en el peor caso nadie sabe nada, de todas formas ya te hacen ir a la universidad y perder el tiempo que es oro.
No sé en qué facultad tienes previsto estudiar tú, sé de otras fuentes que por ejemplo la facultad de informática funciona bastante bien, que los profesores comunican por correo electrónico y ponen las notas en el campus virtual de la Complutense. Sin embargo, en mi facultad el campus virtual no lo utiliza ni dios y me sucede con frecuencia que voy a clase y me dan un papel con el texto con el cual se trabaja durante la clase. Mis intentos de decirles a los profesores que me dén el material que se tiene que escanear en antelación fueron en vano.
Lo que sí es verdad es que si decides a venir a estudiar a Espana, será sin duda una experiencia enriquecedora y de gran valor. ... y tu madre patria es bonita, eso sí, y la gente aquí es muy maja.
Así que te deseo mucho ánimo y si tienes cualquier duda, contáctame.
Saludos!
Pavlína Konečná
Etiquetas:
Escrito en espanol,
Pavli Erasmus Espana UCM Madrid
miércoles, 23 de marzo de 2011
El finde con Cla
Antes de contaros cómo han sido estos cinco o seis días con la amiga italiana de Mirka, Clara Ori, quiero compartir con vosotros los pensamientos que me vienen. – ske no tengo ganas de publicar dos entradas cortas, por eso lo resumo todo aquí. :D !Qué perezosa soy, dios mío! :D
La vuelta a mi país ha sido algo extraordinario. Lo describiría con dos palabras: alivio e increíble. Incluso ahora que ya llevo algunas semanas en la rutina, viviendo en la residencia para estudiantes universitarios y compartiendo la habitación con mi mejor amiga Mirka, tengo la sensación de estar de vacaciones. Largas y felices vacaciones que parecen no tener fin....y eso no está bien. Debo estudiar, cumplir con mis deberes...lo hago, lo juro por mi madre, pero...es raro. Voy a la universidad, entrego los trabajos en las fechas y buzones de entrega correspondientes, me preparo para las clases siguientes pero...todo parece de película...y yo en vez de participar en ella, soy tan sólo un telespectador observando todo desde fuera.
Mirka dice lo mismo. Las dos creemos que seremos capaces de estudiar cuando vengan los exámenes...yo también lo creo porque cuando las dos tenemos que trabajar, nos ponemos los auriculares y cada una nos concentramos en lo nuestro, no hablamos, no cantamos, no nos reímos a carcajadas pero...no sé...
Vino el miércoles, el día 16 de marzo de dos mil once por la tarde; una chica bajita, delgada, con pelo rizado, cualquier chico la definiría como guapa...es que es guapísima – la amiga italiana de Mirka, Clara Ori.
Mirka salió antes de las cinco de la tarde para estar a tiempo a la puerta de nuestra facultad donde se iba a encontrar con mi amiga Dasa para ir las dos a buscar a Clara a la estación de autobuses de Student Agency cercana a la estación de trenes. Yo me quedé en la resi intentando rellenar un cuestionario de léxico...pero no me concentraba.
Llegaron a eso de las seis. Ya las oí de lejos, la voz suave, un poco aguda pero a la vez fuerte de Clara cuya risa parece un coro de cascabeles dorados cantando de alegría y a Mirka registrando su bolso en busca de las llaves. Por un instante pensé que a lo mejor pudiera abrirles pero no lo hice. Tenía miedo y estaba en tensión porque nuestra relación anterior había sido algo fría.
Abrieron la puerta, Mirka la guió para adentro. Cerraron, colocaron la maleta de Clara en el pasillo y vinieron a saludarme. Cla y yo nos abrazamos ligeramente y me sorprendió lo bajita que es. Cuando la vi en dos mil cinco en el campamento internacional en Brno, me parecía más alta. Claro que es una estupidez pero la cosa es que en realidad ya no me acordaba de cómo era.
Luego charlamos un rato, o mejor dicho, las dos charlaban, yo escuchaba e intentaba rellenar el maldito cuestionario...pero no me concentraba en la grabación sobre la explotación de los inmigrantes en el trabajo para nada – y eso que no era nada difícil y a mí estos temas siempre me han llamado la atención. Va, lo dejo para otro día, pensé.
Luego abrimos una caja de chocolatinas que nos trajo Cla de regalo. Estaban buenas. Y luego me fui a fumar un cigarro. Y ella me preguntó: ?Puedo yo también? Me sorprendió cómo había mejorado su espanol. – o es que ha cambiado su actitud hacia esta lengua? En el dos mil cinco, aunque sabía que yo en espanol me defendía bastante mejor que en inglés, me miraba de reojo y se limitaba a dirigirme escasas palabras solamente para comunicarme lo imprescindiblemente necesario. Y ahora, la misma chica que seguramente opinaba que yo era una tonta perdida siempre sólo con mi espanol, estaba allí pidiéndome un cigarro. En espanol.
La invité. Nos fumamos uno, dos...y conversamos. De todo un poco. Me sorprendió la fluidez con la que hablaba el castellano y aunque a veces se sentía incómoda por no recordar las palabras correctas, la verdad que lo hacía bastante bien.
Y yo empecé a sentirme más relajada y verdaderamente comencé a disfrutar de su presencia.
Cuando volvimos, ella sacó su portátil y la línea braille, lo colocó encima de la mesa de Mirka y preguntó si podía utilizar internet. Mirka le había encargado una tarjeta de red para hacer una conexión compartida a Fenzik, un chico que por mis amigos es más conocido como „el informático“. Le escribimos al informático al skype que cuando pudiera que pasara por nuestro cuarto y nos dejara las cosas para conectar a Clara a la red. Se le olvidó. No había traído ni la tarjeta ni los cables. Y Mirka confesó que tampoco se lo había recordado. Así que nos fumamos un cigarro con él y él nos prometió que al día siguiente vendría y haría la conexión compartida via la wifi del ordenador de Mirka.
Luego ya no hicimos gran cosa, le ofrecimos a Clara la ensalada con palitos de cangrejo que habíamos preparado el día anterior a Clara a la que, gracias a dios, le gustó. Luego charlamos hasta la una de la madrugada, Clara le llamó a su novio holandés desde mi ordenador y nos acostamos, Clara en la cama de mirka y Mirka en mi colchoneta inflable. Nos dormimos como ninos pequenos.
El jueves el despertador de Mirka sonó a las seis porque se tenía que ir a clase de literatura con Paolo Divizia, un profesor bastante serio a cuyas clases es recomendable asistir.
Y yo, que hasta ahora no he llegado a entenderlo, me desperté más fresca que una rosa y con una sonrisa amplia. Me desperecé y con una energía increíble me puse a prepararle el desayuno a Clara. Me satisface que le ha gustado un dulce que hizo mi mami y mi café. :) Por lo menos algo positivo. :) Me ayudó a relajarme más todavía.
Estuvimos charlando sobre cosas de chicas, Mirka se piró dentro de una hora y Clara y yo nos quedamos asolas. Yo tuve miedo pero al final nos lo pasamos pipa. Ella se forzó y aguantó aproximadamente cuatro horas y media de conversación en castellano. Bueno, menos, porque a las nueve nos pusimos a estudiar. !Me encantó! Había un silencio casi sepulcral. Solamente se oía el tac-tac de los teclados de nuestros portátiles. Y las dos hicimos lo que nos habíamos propuesto. !Bien! Traduje todo lo que me quedaba de las frases de léxico, ella finalizó su trabajo sobre un libro en holandés del siglo diecisiete y cuando le di por última vez al enter para guardar y entregar el cuestionario completado sobre la situación de los inmigrantes en el mundo del trabajo, llegó Mirka. El tesoro nos compró tres dulces, uno para cada una. !Qué rico estaba! De ojaldre y rellenado con un poquito de chocolate. Podría haber habido mááás :( :)
Y luego charlamos mucho y nos pusimos a pensar qué íbamos a comer. Después de una hora de opiniones indecisas optamos por encargar unas pizzas. Nos las trajeron directamente a casa. !What a comfort, yeah! :D Estaban riquísimas y grandísimas. Luego ya no comimos en todo el día.
Yo todavía seguía con la mía cuando llegó Verca Pekarkova, una compi de clase de Mirka del instituto. Nos pusimos a hablar sobre el arte, nos contó sobre una exposición rarísima que había visitado y nos pusimos a discutir dónde está el límite entre qué es arte y qué ya no lo es. Al final llegamos al acuerdo de que depende del punto de vista de cada uno. Un graffiti para uno puede ser una verdadera obra maestra del arte contemporáneo, para otro tan sólo el resultado de una gamberrada asquerosa de algunos puercos que se habían metido unas rayas.
Verca estaba acatarrada y se fue pronto porque no se sentía bien del todo. Y yo casi me dormí. Pero llegó el informático. Nos tuvo que ensenar su nuevo teléfono que se había comprado. Creo que era un Nokia, todo metálico, la verdad que me encantó. Luego nos fumamos un cigarro y en eso Cla dijo que le hubiera encantado salir, tomar algo con nosotros y probar la cerveza checa. El informático le dijo que lo mismo había planeado con un amigo suyo y que si queríamos podíamos ir con ellos. Así que nos unimos a ellos, vamos, sobre todo por Clara. Yo ya presentía algo raro...que habría de pasar.
El otro amigo del informático era Ladislav. Un guaperas, conscientísimo de ello y que sabe arreglárselas con las tías de puta madre. – Su última novia era mi amiga. Estuvieron juntos más de un aňo. Incluso fue a verla a Lisboa donde ella estuvo de erasmus....compartían un piso...y hace tres semanas la dejó el cabrón.
Es un tío arrogante que siempre te habla como si fueras un imbécil. Estudia derecho y se cree el ombligo del mundo. !Odio la gente así! !Odio cuando alguien cree haberse comido toda la sabiduría del planeta!
Y éste, el informático, Clara, Mirka y yo fuimos a Alterna a jincarnos unas cervezacas...o por lo menos eso pensaba...
Nos tomamos una y cuando estuve a punto de pedir otra, dijeron los chicos que no, que ya nos íbamos porque habían acordado con otras amigas suyas que harían una fiesta en la habitación 202 con vino, guitarra y todo. Pues nos tuvimos que ir, no había otra.
Yo cogí algo de chorizo, un poco de colines y vasos pal vino porque me advirtieron que sí podíamos ir pero que no tenían suficientes copas. Y me fui a su cuarto.
Antes de ir a Alterna le escribí a mi novio que la íbamos a llevar a clara a un bar checo para que conociera un poquitín la vida estudiantil de cerca. Cuando volvimos y antes de marcharme con los vasos y la comida, se lo comuniqué otra vez a través del skype. Y me fui.
La fiesta no me gustaba, los chicos tocaban bien pero nadie hablaba con Clara lo cual me jodía considerablemente. Sé que somos checos, cerrados y a veces sin muchas ganas de abrirse un poco a los de fuera pero joder, preguntarle qué tal estás, te gusta nuestro país, estás contenta, no te falta de nada, vamos que eso no cuesta, digo yo.
Mirka y yo nos empeňábamos en traducirle todas las canciones guerreras que son de gran interés sobre todo para el informático – pero se traducen malísimamente sea por la jerga, sea por la difícil contextualización de nuestra situación a alguien que no tiene ni idea.
El stronzo de Ladislav ya me tenía hasta las mismísimas narices. Todos, excepto Clara, obvio, y Mirka, que es absténica, pagamos por el vino. Y Clara y yo, a pesar de haberle pedido ochocientas veces si por favor nos puede dar un poco, siempre teníamos los vasos vacíos. Así que me levanté y fui al balcón para hablar con mi novio. Me sentía mal porque no había logrado contactar con él antes y por lo menos quise despedirme, desearle muy buenas noches, escuchar su linda voz y decirle lo muchísimo que lo quiero. Marqué su número, le di y...una voz femenina me avisó: El teléfono al que llama está no disponible o fuera de cobertura en este momento.
Colgué... Volví al cuarto del informático, les dije que me meaba y que tenía que ir al baňo y me piré.
Intentaba alegrarme imaginándome qué peo se habrían cogido todos si yo no hubiera llevado ese choricito y colines (era la única comida que había), me los imaginaba allí haciendo de todo pero ni esto me ayudaba.
Era la una y media cuando me senté al ordenador en mi cuarto. Me metí los dos auriculares en los oídos lo más profundo posible para que ni el más mínimo ruido perturbara mi mundo interno, puse canciones lentas y le escribí un correo a mi novio. La verdad que me sentía hecha una mierda... Y así me quedé hasta las cuatro y media.
Luego llegaron Mirka y Clara. Clara llorando. Cuando le pregunté qué le pasaba me vino con cuentos de que jooo, que está tristísima, que nunca más volverá a verlo, que es tan guapísimo, simpático, sexy y no sé qué más. No sabía de quién hablaba. Pero cuando le pregunté y me dijo el nombre de Ladislav, ske no pude más. A mí nadie me ha abrazado, nadie me ha dicho „ma poverina, que no pasa nada, que todo irá bien“ y yo ahora voy y la tengo que consolar porque se ha enamorado de un cabrón? !Ni de coňa!
Me fui a la cama. Y dormí mal. No pude dejar de pensar en el correo que le había puesto a mi tesoro y en lo que había sucedido...los pensamientos invadían mi cabeza como flechas indias con puntas venenosas.
He quedado para el viernes con Dasa para ir a la estación de trenes a comprarle frutos secos a mi mami para su cumpleaňos. Quedamos para las once en Grohova. No me levanté. Dormir tres horas la verdad que no es mucho. No sé cuántas veces apagué el despertador, sin embargo me levanté a la una. Dasa seguía en la facultad así que al final, después de muchas explicaciones y mensajes de texto, logramos encontrarnos, compramos todo y yo volví a la resi. Y nos pusimos a estudiar.
A Mirka se le antojaron unos sándwiches, de los míos, de los mejores. :) Así que me puse a prepararlos para las dos. Clara dijo que se lo preparaba sola y que sólo se lo metiera en la sandwichera. Cogió dos rebanadas de pan de molde y metió una lonchita finita y pequenita de queso ahumado y una pizquina de ná de bacon. Pensaba que no le iba a gustar, vamos, que el pan no tenía nada, pero bueno... Se lo preparé. Se tostó enseguida y...no le hizo mucha gracia. – no me sorprende :D heh :D
Luego le preparé otra a mi manera, con más quesito, y la chica no paraba de decir: mmmm quééé ricoo! Me alegraba un montón que a las chicas le gustaban mis sándwiches. Luego se comieron otro a medias y por fin empecé a preparar los míos.
Cuando estaba a punto de sacarlos calentitos de la sandwichera, sonó mi móvil. Era mi madre que quería que le escribiera INMEDIATAMENTE sobre qué hora tenía pensado llegar a casa. Mi plan era ir por la tarde, sin embargo antes que pude decir cualquier cosa, me dijo con una voz dura: „Te esperamos para comer.“ Y después, subrayando cada sílaba: „ESTOY ESPERANDO EL MENSAJE PERO YA.“ Así que me puse a buscar como loca en la página checa de los horarios de autobuses y trenes donde nada más entrar te dicen que te vayas, cuándo sale mi autobús para casa. El ordenador se negaba a colaborar así que mi madre esperando impacientemente mi respuesta la recibió un poquito más tarde pero por suerte no se enfadó. Y yo, por fin, pude sacar mis sándwiches que mientras se habían enfriado y me puse a comer.
Justo cuando estaba masticando mi segundo sándwich, alguien llamó a la puerta. „Porca miseria!“ pensé y fui a abrirles. Era el informático y su amigo Lucas. Trajeron una caja con botellas de cerveza y nos dijeron que íbamos a hacer una fiesta cervecera en nuestro cuarto. A mí no me hizo mucha gracia porque la del día anterior no estuvo nada bien y yo además al día siguiente tenía que viajar pa casa.
Al final ésta estuvo bien. Lucas, un chico aplicado e inteligente, hablaba con Cla con su inglés perfecto y aunque a mí no se me hacía prácticamente ningún caso, me lo pasé bien. – y por lo menos pude practicar lo que durante estos tres aňos casi se me había olvidado del inglés.
No sé a qué hora se fueron. Lucas nos dijo que dentro de un momento volvería y tocaría la guitarra. Yo ya deseaba dormir así que les dije que sólo una canción y punto. Lucas llegó, tocó una canción y se fue con Clara a la habitación dos cientos diez donde había más gente. Yo mientras él tocaba la canción fui a fumarme mi último piti. Cuando llevaba casi una mitad, oigo sonidos raros a mi izquierda. Algo estarán haciendo en la calle, pensé. Y de pronto una voz masculina, fuerte y potente, dice: „!Hi! Era el informático que trepando por los balcones llegó hasta el nuestro. !Qué susto me metí, dios mío!
Se encendió un cigarro, charlamos unos instantes y él, trepando por los balcones, volvió a su cuarto.
Mirka y yo ya estuvimos bastante adormiladas, nos metimos en nuestras respectivas camas y dormimos hasta que a las ocho de las manana nos despertó el knock-knock de Clara que estuvo llamando a la puerta.
!Qué marchosa es la tía! Volvió a las ocho de la manana, sin dormir ni descansar ni nada y me contó Mirka que el sábado por la tarde ni se echó una siesta.
Cuando llegó a las ocho de la manana, me tuve que levantar para prepararme y salir dirección casa en el pueblo. Sin gana ninguna me duché, desayuné unos rollitos de ojaldre con nueces y me fui.
El domingo llegué a las cuatro de la tarde. Las chicas estaban conversando. Me avisaron que a las seis venía Lucas. Mira qué bien el chico, ha venido desde Praga sólo para estar unas horas con Clara y volver. Esto se llama amor, vamos. :)
Estuvieron hablando mucho rato. A las nueve o por ahí Mirka, Clara y Lucas se fueron a comer fuera, yo me quedé aquí dormidita. Volvieron, Mirka abrió la puerta y con una espontaneidad natural me preguntó: „Pavli, ty sleepíš?“ :D :D (tomó el verbo inglés „to sleep“ – dormir, y le aňadió el sufijo checo que expresa la segunda persona del singular del verbo checo „spát“ – dormir). :D :D Os juro que si hubiera estado dormida, esto me despertaría al cien por cien. :D :D :D
Ah, otro golpe inolvidable que se me olvidó: Cuando el viernes estuvieron aquí los chicos con las birras a alguien se le escapó un eructo y los tres enseguida empezaron a cantar la melodía de Everybody hurts (Todos a veces hacen daňo)con esta letra: „Everybody burps sometimes.“ (Todos eructan a veces.) :D :D :D jajaja
Y después, la Clara empezó a planear cosas. Pongo aquí mi chat de aquella noche con mi novio. A lo mejor os parecerá demasiado fuerte lo que pongo aquí pero quizás mi rabia acumulada, (hasta el jueves por la tarde hablábamos todos con todos, a partir de ahí Clara hacía como si yo no existiera), quizás el cansancio me hicieron decir cosas que a lo mejor, en otras circunstancias, nunca más hubiera pronunciado.
Pavli:
...eh...me quedé dormida.
Pavli:
Nooo!!!!! Llegaron....y la tonta está pensando escribirle a la asistente de Praga que no se siente bien y quedarse aquí una semana más...pero esto qué es? joder que tiene el billete y todo!
Pavli:
...y me despertaron.
Pedro:
Pues tú no les hagas caso, si hacen ruido diles que estás muy cansada y necesitas descansar. Y no te levantes más de la cama, acuéstate que si te ven levantada no dejarán de hablar.
Pavli:
has leído lo del billete? !Pero qué irresponsabilidad!
Pedro:
bueno, pues que se quede sin dinero y que se joda, pero que no moleste a los demás porque ella no está sola con su amiga Mirka sino que hay otra persona que eres tú.
Y que ella no puede decidir quedarse ahí por sí misma, sino que tiene que consultarlo con vosotras que para eso sois las duenas de la habitación. Esta es una nina caprichosa, mimada y zorra.
Pavli:
?sabes?pero joder a mí no me dijo ni pío.
Pavli:
Me lo contó Mirka...era la iniciativa de Mirka aunque creo que lo correcto sería que la Clara nos preguntara a las dos ya que la habitación es mía también.
Pedro:
Que no, que esa tía es una aprovechada en todos los sentidos, no vale la pena tenerla como amiga. ?y Mirka no le dice nada de que cómo va a hacer eso y perder el dinero?
Pavli:
sí...se lo dijo. y espero que se pire! porque yo no la quiero aquí vamos! Quizás si me preguntase... Si me pregunta, yo no le digo que no, sabes?
Pavli:
Mirka te manda muchísimos saludos y estuvimos recordando cómo nos lo habíamos pasado cuando estuviste aquí...los tres nos lo pasamos pipa!
Pedro:
?y qué, aún no se ha convencido de irse? Yo también le mando muchos recuerdos y espero que la próxima vez que vaya estemos más tiempo con ella.
Pavli:
Mirka dice con una voz tiernísima: yeeeee!! y podría venir pronto!
Pedro:
Yo deseo muchísimo ir a ver a mi cielo y estar con la Cuchi y tomar algo y comer en esos sitios tan buenos a los que vosotras vais. Te quiero.
Pedro:
Y claro, ya no te vas a la cama ?no?
Pavli:
...me tumbaré. No sé si llego a dormirme pero por lo menos descanso. La posición horizontal es taaan relajante :)
y ellos que se vayan
Pavli:
Tres horas y media quedan todavía para la partida de Clara.
Pedro:
Bueno, tú métete en la cama y no hables. Seguramente, te podrás quedar dormida algún ratito y si no, pues descansas tumbada. Venga, carino, túmbate.
He is sooo cute, my precious! :)
Ella, quizás de mi tono de voz, supo que aquí no se iba a poder quedar. Así que empezaron a planear que pudieran irse juntos a Praga y quedarse una semanita en la casa de Lucas.
Lucas me pidió si pudiéramos salir un ratito al balcón. Nos fumamos un piti y él me lo contó todo. Se sentía como una mierda pero no tenía el valor de decirle a la pobre que se fuera a su país si ella no quería. Empezamos a planear qué le iba a decir lucas a su madre. Yo le aseguré que si mi madre me veía en el umbral con un chico desconocido, de otro país y a las siete de la madrugada, que vamos, que me mataba. Parece que la mami de Lucas es una mujer mucho más tolerante, además Lucas inventó que le iba a decir que cancelaron todos los vuelos para Holanda y que como Clara dentro de unos días tenía que ir a Roma a hacer unas cosillas, no le merecería la pena ir a Holanda y por eso se quedaba en Praga y después que viajaría directamente a su ciudad natal.
A mí en cierto modo ya me daba igual. Estaba cansadísima y lo único que verdaderamente deseaba era meterme en la cama. Sólo le dije que por favor por lo menos escribieran a la asistente ya que la llamó Mirka y si se presentasen en Praga diciéndole a la mujer que los planes habían cambiadoo, el que se llevaría las consecuencias sería ella, y por una tontería, por una precipitación de una irresponsable.
Luego se quedaron dos horas decidiendo qué iban a hacer y cuando quedaba apenas media hora para su pardida, decidieron dejarlo así y no complicar la cosa.
Eran las tres y cuarto cuando entré a la terraza para fumarme el último piti de aquella noche. Los dos estaban aquí como si nada. Clara confesó que no tenía ni idea de la hora. No entiendo qué hacían tanto tiempo en la terraza. Se habían ido media hora antes y hubo un momento en que no se oía nada. No quiero imaginar qué estaban haciendo.
También me jodía que la última noche Clara casi no hablaba con Mirka – y eso que siempre decía que era su mejor amiga, farry, I miss you y otras cosas. Y cuando menos miraban eran las tres y veintidós y se tenían que pirar rapidísimo porque a las tres y veinticinco venía el taxi.
Cogieron apresuradamente sus cosas, casi ni se despidieron y Mirka los acompaňó hasta la recepción de la residencia.
Cuando volvió, estaba llorando. Clara ni se despidió de ella. O por lo menos no cómo es debido cuando se despiden dos mejores amigas... No lo entiendo...
Mirka y yo nos sentamos en su cama y nos pusimos a llorar. Ella por Clara, yo por ella. Porque esto no se le hace a una amiga.
Han sido unos seis días inolvidables y aunque han ocurrido muchas cosas que yo preferiría que no hubieran ocurrido, me alegro muchísimo porque las dos chicas hayan podido verse después de muchos aňos.
La vuelta a mi país ha sido algo extraordinario. Lo describiría con dos palabras: alivio e increíble. Incluso ahora que ya llevo algunas semanas en la rutina, viviendo en la residencia para estudiantes universitarios y compartiendo la habitación con mi mejor amiga Mirka, tengo la sensación de estar de vacaciones. Largas y felices vacaciones que parecen no tener fin....y eso no está bien. Debo estudiar, cumplir con mis deberes...lo hago, lo juro por mi madre, pero...es raro. Voy a la universidad, entrego los trabajos en las fechas y buzones de entrega correspondientes, me preparo para las clases siguientes pero...todo parece de película...y yo en vez de participar en ella, soy tan sólo un telespectador observando todo desde fuera.
Mirka dice lo mismo. Las dos creemos que seremos capaces de estudiar cuando vengan los exámenes...yo también lo creo porque cuando las dos tenemos que trabajar, nos ponemos los auriculares y cada una nos concentramos en lo nuestro, no hablamos, no cantamos, no nos reímos a carcajadas pero...no sé...
Vino el miércoles, el día 16 de marzo de dos mil once por la tarde; una chica bajita, delgada, con pelo rizado, cualquier chico la definiría como guapa...es que es guapísima – la amiga italiana de Mirka, Clara Ori.
Mirka salió antes de las cinco de la tarde para estar a tiempo a la puerta de nuestra facultad donde se iba a encontrar con mi amiga Dasa para ir las dos a buscar a Clara a la estación de autobuses de Student Agency cercana a la estación de trenes. Yo me quedé en la resi intentando rellenar un cuestionario de léxico...pero no me concentraba.
Llegaron a eso de las seis. Ya las oí de lejos, la voz suave, un poco aguda pero a la vez fuerte de Clara cuya risa parece un coro de cascabeles dorados cantando de alegría y a Mirka registrando su bolso en busca de las llaves. Por un instante pensé que a lo mejor pudiera abrirles pero no lo hice. Tenía miedo y estaba en tensión porque nuestra relación anterior había sido algo fría.
Abrieron la puerta, Mirka la guió para adentro. Cerraron, colocaron la maleta de Clara en el pasillo y vinieron a saludarme. Cla y yo nos abrazamos ligeramente y me sorprendió lo bajita que es. Cuando la vi en dos mil cinco en el campamento internacional en Brno, me parecía más alta. Claro que es una estupidez pero la cosa es que en realidad ya no me acordaba de cómo era.
Luego charlamos un rato, o mejor dicho, las dos charlaban, yo escuchaba e intentaba rellenar el maldito cuestionario...pero no me concentraba en la grabación sobre la explotación de los inmigrantes en el trabajo para nada – y eso que no era nada difícil y a mí estos temas siempre me han llamado la atención. Va, lo dejo para otro día, pensé.
Luego abrimos una caja de chocolatinas que nos trajo Cla de regalo. Estaban buenas. Y luego me fui a fumar un cigarro. Y ella me preguntó: ?Puedo yo también? Me sorprendió cómo había mejorado su espanol. – o es que ha cambiado su actitud hacia esta lengua? En el dos mil cinco, aunque sabía que yo en espanol me defendía bastante mejor que en inglés, me miraba de reojo y se limitaba a dirigirme escasas palabras solamente para comunicarme lo imprescindiblemente necesario. Y ahora, la misma chica que seguramente opinaba que yo era una tonta perdida siempre sólo con mi espanol, estaba allí pidiéndome un cigarro. En espanol.
La invité. Nos fumamos uno, dos...y conversamos. De todo un poco. Me sorprendió la fluidez con la que hablaba el castellano y aunque a veces se sentía incómoda por no recordar las palabras correctas, la verdad que lo hacía bastante bien.
Y yo empecé a sentirme más relajada y verdaderamente comencé a disfrutar de su presencia.
Cuando volvimos, ella sacó su portátil y la línea braille, lo colocó encima de la mesa de Mirka y preguntó si podía utilizar internet. Mirka le había encargado una tarjeta de red para hacer una conexión compartida a Fenzik, un chico que por mis amigos es más conocido como „el informático“. Le escribimos al informático al skype que cuando pudiera que pasara por nuestro cuarto y nos dejara las cosas para conectar a Clara a la red. Se le olvidó. No había traído ni la tarjeta ni los cables. Y Mirka confesó que tampoco se lo había recordado. Así que nos fumamos un cigarro con él y él nos prometió que al día siguiente vendría y haría la conexión compartida via la wifi del ordenador de Mirka.
Luego ya no hicimos gran cosa, le ofrecimos a Clara la ensalada con palitos de cangrejo que habíamos preparado el día anterior a Clara a la que, gracias a dios, le gustó. Luego charlamos hasta la una de la madrugada, Clara le llamó a su novio holandés desde mi ordenador y nos acostamos, Clara en la cama de mirka y Mirka en mi colchoneta inflable. Nos dormimos como ninos pequenos.
El jueves el despertador de Mirka sonó a las seis porque se tenía que ir a clase de literatura con Paolo Divizia, un profesor bastante serio a cuyas clases es recomendable asistir.
Y yo, que hasta ahora no he llegado a entenderlo, me desperté más fresca que una rosa y con una sonrisa amplia. Me desperecé y con una energía increíble me puse a prepararle el desayuno a Clara. Me satisface que le ha gustado un dulce que hizo mi mami y mi café. :) Por lo menos algo positivo. :) Me ayudó a relajarme más todavía.
Estuvimos charlando sobre cosas de chicas, Mirka se piró dentro de una hora y Clara y yo nos quedamos asolas. Yo tuve miedo pero al final nos lo pasamos pipa. Ella se forzó y aguantó aproximadamente cuatro horas y media de conversación en castellano. Bueno, menos, porque a las nueve nos pusimos a estudiar. !Me encantó! Había un silencio casi sepulcral. Solamente se oía el tac-tac de los teclados de nuestros portátiles. Y las dos hicimos lo que nos habíamos propuesto. !Bien! Traduje todo lo que me quedaba de las frases de léxico, ella finalizó su trabajo sobre un libro en holandés del siglo diecisiete y cuando le di por última vez al enter para guardar y entregar el cuestionario completado sobre la situación de los inmigrantes en el mundo del trabajo, llegó Mirka. El tesoro nos compró tres dulces, uno para cada una. !Qué rico estaba! De ojaldre y rellenado con un poquito de chocolate. Podría haber habido mááás :( :)
Y luego charlamos mucho y nos pusimos a pensar qué íbamos a comer. Después de una hora de opiniones indecisas optamos por encargar unas pizzas. Nos las trajeron directamente a casa. !What a comfort, yeah! :D Estaban riquísimas y grandísimas. Luego ya no comimos en todo el día.
Yo todavía seguía con la mía cuando llegó Verca Pekarkova, una compi de clase de Mirka del instituto. Nos pusimos a hablar sobre el arte, nos contó sobre una exposición rarísima que había visitado y nos pusimos a discutir dónde está el límite entre qué es arte y qué ya no lo es. Al final llegamos al acuerdo de que depende del punto de vista de cada uno. Un graffiti para uno puede ser una verdadera obra maestra del arte contemporáneo, para otro tan sólo el resultado de una gamberrada asquerosa de algunos puercos que se habían metido unas rayas.
Verca estaba acatarrada y se fue pronto porque no se sentía bien del todo. Y yo casi me dormí. Pero llegó el informático. Nos tuvo que ensenar su nuevo teléfono que se había comprado. Creo que era un Nokia, todo metálico, la verdad que me encantó. Luego nos fumamos un cigarro y en eso Cla dijo que le hubiera encantado salir, tomar algo con nosotros y probar la cerveza checa. El informático le dijo que lo mismo había planeado con un amigo suyo y que si queríamos podíamos ir con ellos. Así que nos unimos a ellos, vamos, sobre todo por Clara. Yo ya presentía algo raro...que habría de pasar.
El otro amigo del informático era Ladislav. Un guaperas, conscientísimo de ello y que sabe arreglárselas con las tías de puta madre. – Su última novia era mi amiga. Estuvieron juntos más de un aňo. Incluso fue a verla a Lisboa donde ella estuvo de erasmus....compartían un piso...y hace tres semanas la dejó el cabrón.
Es un tío arrogante que siempre te habla como si fueras un imbécil. Estudia derecho y se cree el ombligo del mundo. !Odio la gente así! !Odio cuando alguien cree haberse comido toda la sabiduría del planeta!
Y éste, el informático, Clara, Mirka y yo fuimos a Alterna a jincarnos unas cervezacas...o por lo menos eso pensaba...
Nos tomamos una y cuando estuve a punto de pedir otra, dijeron los chicos que no, que ya nos íbamos porque habían acordado con otras amigas suyas que harían una fiesta en la habitación 202 con vino, guitarra y todo. Pues nos tuvimos que ir, no había otra.
Yo cogí algo de chorizo, un poco de colines y vasos pal vino porque me advirtieron que sí podíamos ir pero que no tenían suficientes copas. Y me fui a su cuarto.
Antes de ir a Alterna le escribí a mi novio que la íbamos a llevar a clara a un bar checo para que conociera un poquitín la vida estudiantil de cerca. Cuando volvimos y antes de marcharme con los vasos y la comida, se lo comuniqué otra vez a través del skype. Y me fui.
La fiesta no me gustaba, los chicos tocaban bien pero nadie hablaba con Clara lo cual me jodía considerablemente. Sé que somos checos, cerrados y a veces sin muchas ganas de abrirse un poco a los de fuera pero joder, preguntarle qué tal estás, te gusta nuestro país, estás contenta, no te falta de nada, vamos que eso no cuesta, digo yo.
Mirka y yo nos empeňábamos en traducirle todas las canciones guerreras que son de gran interés sobre todo para el informático – pero se traducen malísimamente sea por la jerga, sea por la difícil contextualización de nuestra situación a alguien que no tiene ni idea.
El stronzo de Ladislav ya me tenía hasta las mismísimas narices. Todos, excepto Clara, obvio, y Mirka, que es absténica, pagamos por el vino. Y Clara y yo, a pesar de haberle pedido ochocientas veces si por favor nos puede dar un poco, siempre teníamos los vasos vacíos. Así que me levanté y fui al balcón para hablar con mi novio. Me sentía mal porque no había logrado contactar con él antes y por lo menos quise despedirme, desearle muy buenas noches, escuchar su linda voz y decirle lo muchísimo que lo quiero. Marqué su número, le di y...una voz femenina me avisó: El teléfono al que llama está no disponible o fuera de cobertura en este momento.
Colgué... Volví al cuarto del informático, les dije que me meaba y que tenía que ir al baňo y me piré.
Intentaba alegrarme imaginándome qué peo se habrían cogido todos si yo no hubiera llevado ese choricito y colines (era la única comida que había), me los imaginaba allí haciendo de todo pero ni esto me ayudaba.
Era la una y media cuando me senté al ordenador en mi cuarto. Me metí los dos auriculares en los oídos lo más profundo posible para que ni el más mínimo ruido perturbara mi mundo interno, puse canciones lentas y le escribí un correo a mi novio. La verdad que me sentía hecha una mierda... Y así me quedé hasta las cuatro y media.
Luego llegaron Mirka y Clara. Clara llorando. Cuando le pregunté qué le pasaba me vino con cuentos de que jooo, que está tristísima, que nunca más volverá a verlo, que es tan guapísimo, simpático, sexy y no sé qué más. No sabía de quién hablaba. Pero cuando le pregunté y me dijo el nombre de Ladislav, ske no pude más. A mí nadie me ha abrazado, nadie me ha dicho „ma poverina, que no pasa nada, que todo irá bien“ y yo ahora voy y la tengo que consolar porque se ha enamorado de un cabrón? !Ni de coňa!
Me fui a la cama. Y dormí mal. No pude dejar de pensar en el correo que le había puesto a mi tesoro y en lo que había sucedido...los pensamientos invadían mi cabeza como flechas indias con puntas venenosas.
He quedado para el viernes con Dasa para ir a la estación de trenes a comprarle frutos secos a mi mami para su cumpleaňos. Quedamos para las once en Grohova. No me levanté. Dormir tres horas la verdad que no es mucho. No sé cuántas veces apagué el despertador, sin embargo me levanté a la una. Dasa seguía en la facultad así que al final, después de muchas explicaciones y mensajes de texto, logramos encontrarnos, compramos todo y yo volví a la resi. Y nos pusimos a estudiar.
A Mirka se le antojaron unos sándwiches, de los míos, de los mejores. :) Así que me puse a prepararlos para las dos. Clara dijo que se lo preparaba sola y que sólo se lo metiera en la sandwichera. Cogió dos rebanadas de pan de molde y metió una lonchita finita y pequenita de queso ahumado y una pizquina de ná de bacon. Pensaba que no le iba a gustar, vamos, que el pan no tenía nada, pero bueno... Se lo preparé. Se tostó enseguida y...no le hizo mucha gracia. – no me sorprende :D heh :D
Luego le preparé otra a mi manera, con más quesito, y la chica no paraba de decir: mmmm quééé ricoo! Me alegraba un montón que a las chicas le gustaban mis sándwiches. Luego se comieron otro a medias y por fin empecé a preparar los míos.
Cuando estaba a punto de sacarlos calentitos de la sandwichera, sonó mi móvil. Era mi madre que quería que le escribiera INMEDIATAMENTE sobre qué hora tenía pensado llegar a casa. Mi plan era ir por la tarde, sin embargo antes que pude decir cualquier cosa, me dijo con una voz dura: „Te esperamos para comer.“ Y después, subrayando cada sílaba: „ESTOY ESPERANDO EL MENSAJE PERO YA.“ Así que me puse a buscar como loca en la página checa de los horarios de autobuses y trenes donde nada más entrar te dicen que te vayas, cuándo sale mi autobús para casa. El ordenador se negaba a colaborar así que mi madre esperando impacientemente mi respuesta la recibió un poquito más tarde pero por suerte no se enfadó. Y yo, por fin, pude sacar mis sándwiches que mientras se habían enfriado y me puse a comer.
Justo cuando estaba masticando mi segundo sándwich, alguien llamó a la puerta. „Porca miseria!“ pensé y fui a abrirles. Era el informático y su amigo Lucas. Trajeron una caja con botellas de cerveza y nos dijeron que íbamos a hacer una fiesta cervecera en nuestro cuarto. A mí no me hizo mucha gracia porque la del día anterior no estuvo nada bien y yo además al día siguiente tenía que viajar pa casa.
Al final ésta estuvo bien. Lucas, un chico aplicado e inteligente, hablaba con Cla con su inglés perfecto y aunque a mí no se me hacía prácticamente ningún caso, me lo pasé bien. – y por lo menos pude practicar lo que durante estos tres aňos casi se me había olvidado del inglés.
No sé a qué hora se fueron. Lucas nos dijo que dentro de un momento volvería y tocaría la guitarra. Yo ya deseaba dormir así que les dije que sólo una canción y punto. Lucas llegó, tocó una canción y se fue con Clara a la habitación dos cientos diez donde había más gente. Yo mientras él tocaba la canción fui a fumarme mi último piti. Cuando llevaba casi una mitad, oigo sonidos raros a mi izquierda. Algo estarán haciendo en la calle, pensé. Y de pronto una voz masculina, fuerte y potente, dice: „!Hi! Era el informático que trepando por los balcones llegó hasta el nuestro. !Qué susto me metí, dios mío!
Se encendió un cigarro, charlamos unos instantes y él, trepando por los balcones, volvió a su cuarto.
Mirka y yo ya estuvimos bastante adormiladas, nos metimos en nuestras respectivas camas y dormimos hasta que a las ocho de las manana nos despertó el knock-knock de Clara que estuvo llamando a la puerta.
!Qué marchosa es la tía! Volvió a las ocho de la manana, sin dormir ni descansar ni nada y me contó Mirka que el sábado por la tarde ni se echó una siesta.
Cuando llegó a las ocho de la manana, me tuve que levantar para prepararme y salir dirección casa en el pueblo. Sin gana ninguna me duché, desayuné unos rollitos de ojaldre con nueces y me fui.
El domingo llegué a las cuatro de la tarde. Las chicas estaban conversando. Me avisaron que a las seis venía Lucas. Mira qué bien el chico, ha venido desde Praga sólo para estar unas horas con Clara y volver. Esto se llama amor, vamos. :)
Estuvieron hablando mucho rato. A las nueve o por ahí Mirka, Clara y Lucas se fueron a comer fuera, yo me quedé aquí dormidita. Volvieron, Mirka abrió la puerta y con una espontaneidad natural me preguntó: „Pavli, ty sleepíš?“ :D :D (tomó el verbo inglés „to sleep“ – dormir, y le aňadió el sufijo checo que expresa la segunda persona del singular del verbo checo „spát“ – dormir). :D :D Os juro que si hubiera estado dormida, esto me despertaría al cien por cien. :D :D :D
Ah, otro golpe inolvidable que se me olvidó: Cuando el viernes estuvieron aquí los chicos con las birras a alguien se le escapó un eructo y los tres enseguida empezaron a cantar la melodía de Everybody hurts (Todos a veces hacen daňo)con esta letra: „Everybody burps sometimes.“ (Todos eructan a veces.) :D :D :D jajaja
Y después, la Clara empezó a planear cosas. Pongo aquí mi chat de aquella noche con mi novio. A lo mejor os parecerá demasiado fuerte lo que pongo aquí pero quizás mi rabia acumulada, (hasta el jueves por la tarde hablábamos todos con todos, a partir de ahí Clara hacía como si yo no existiera), quizás el cansancio me hicieron decir cosas que a lo mejor, en otras circunstancias, nunca más hubiera pronunciado.
Pavli:
...eh...me quedé dormida.
Pavli:
Nooo!!!!! Llegaron....y la tonta está pensando escribirle a la asistente de Praga que no se siente bien y quedarse aquí una semana más...pero esto qué es? joder que tiene el billete y todo!
Pavli:
...y me despertaron.
Pedro:
Pues tú no les hagas caso, si hacen ruido diles que estás muy cansada y necesitas descansar. Y no te levantes más de la cama, acuéstate que si te ven levantada no dejarán de hablar.
Pavli:
has leído lo del billete? !Pero qué irresponsabilidad!
Pedro:
bueno, pues que se quede sin dinero y que se joda, pero que no moleste a los demás porque ella no está sola con su amiga Mirka sino que hay otra persona que eres tú.
Y que ella no puede decidir quedarse ahí por sí misma, sino que tiene que consultarlo con vosotras que para eso sois las duenas de la habitación. Esta es una nina caprichosa, mimada y zorra.
Pavli:
?sabes?pero joder a mí no me dijo ni pío.
Pavli:
Me lo contó Mirka...era la iniciativa de Mirka aunque creo que lo correcto sería que la Clara nos preguntara a las dos ya que la habitación es mía también.
Pedro:
Que no, que esa tía es una aprovechada en todos los sentidos, no vale la pena tenerla como amiga. ?y Mirka no le dice nada de que cómo va a hacer eso y perder el dinero?
Pavli:
sí...se lo dijo. y espero que se pire! porque yo no la quiero aquí vamos! Quizás si me preguntase... Si me pregunta, yo no le digo que no, sabes?
Pavli:
Mirka te manda muchísimos saludos y estuvimos recordando cómo nos lo habíamos pasado cuando estuviste aquí...los tres nos lo pasamos pipa!
Pedro:
?y qué, aún no se ha convencido de irse? Yo también le mando muchos recuerdos y espero que la próxima vez que vaya estemos más tiempo con ella.
Pavli:
Mirka dice con una voz tiernísima: yeeeee!! y podría venir pronto!
Pedro:
Yo deseo muchísimo ir a ver a mi cielo y estar con la Cuchi y tomar algo y comer en esos sitios tan buenos a los que vosotras vais. Te quiero.
Pedro:
Y claro, ya no te vas a la cama ?no?
Pavli:
...me tumbaré. No sé si llego a dormirme pero por lo menos descanso. La posición horizontal es taaan relajante :)
y ellos que se vayan
Pavli:
Tres horas y media quedan todavía para la partida de Clara.
Pedro:
Bueno, tú métete en la cama y no hables. Seguramente, te podrás quedar dormida algún ratito y si no, pues descansas tumbada. Venga, carino, túmbate.
He is sooo cute, my precious! :)
Ella, quizás de mi tono de voz, supo que aquí no se iba a poder quedar. Así que empezaron a planear que pudieran irse juntos a Praga y quedarse una semanita en la casa de Lucas.
Lucas me pidió si pudiéramos salir un ratito al balcón. Nos fumamos un piti y él me lo contó todo. Se sentía como una mierda pero no tenía el valor de decirle a la pobre que se fuera a su país si ella no quería. Empezamos a planear qué le iba a decir lucas a su madre. Yo le aseguré que si mi madre me veía en el umbral con un chico desconocido, de otro país y a las siete de la madrugada, que vamos, que me mataba. Parece que la mami de Lucas es una mujer mucho más tolerante, además Lucas inventó que le iba a decir que cancelaron todos los vuelos para Holanda y que como Clara dentro de unos días tenía que ir a Roma a hacer unas cosillas, no le merecería la pena ir a Holanda y por eso se quedaba en Praga y después que viajaría directamente a su ciudad natal.
A mí en cierto modo ya me daba igual. Estaba cansadísima y lo único que verdaderamente deseaba era meterme en la cama. Sólo le dije que por favor por lo menos escribieran a la asistente ya que la llamó Mirka y si se presentasen en Praga diciéndole a la mujer que los planes habían cambiadoo, el que se llevaría las consecuencias sería ella, y por una tontería, por una precipitación de una irresponsable.
Luego se quedaron dos horas decidiendo qué iban a hacer y cuando quedaba apenas media hora para su pardida, decidieron dejarlo así y no complicar la cosa.
Eran las tres y cuarto cuando entré a la terraza para fumarme el último piti de aquella noche. Los dos estaban aquí como si nada. Clara confesó que no tenía ni idea de la hora. No entiendo qué hacían tanto tiempo en la terraza. Se habían ido media hora antes y hubo un momento en que no se oía nada. No quiero imaginar qué estaban haciendo.
También me jodía que la última noche Clara casi no hablaba con Mirka – y eso que siempre decía que era su mejor amiga, farry, I miss you y otras cosas. Y cuando menos miraban eran las tres y veintidós y se tenían que pirar rapidísimo porque a las tres y veinticinco venía el taxi.
Cogieron apresuradamente sus cosas, casi ni se despidieron y Mirka los acompaňó hasta la recepción de la residencia.
Cuando volvió, estaba llorando. Clara ni se despidió de ella. O por lo menos no cómo es debido cuando se despiden dos mejores amigas... No lo entiendo...
Mirka y yo nos sentamos en su cama y nos pusimos a llorar. Ella por Clara, yo por ella. Porque esto no se le hace a una amiga.
Han sido unos seis días inolvidables y aunque han ocurrido muchas cosas que yo preferiría que no hubieran ocurrido, me alegro muchísimo porque las dos chicas hayan podido verse después de muchos aňos.
viernes, 18 de marzo de 2011
Poslední příspěvek s touto etiketou
¡Tak! A je to! Erasmus, cele toto spanelske silenstvi je za mnou. Uz mi chybi jenom dat do poradku nejake dokumenty, napsat zaverecnou zpravu, kterou stale tak nejak uspesne zasklivam a doufat, ze mi uz na studijnim uznaji ty predmety ze spanelska – uz jsem si tam psala.
Uz bylo na case toto udelat. Napsat prispevek uzavirajici cele toto. A celou tu vec erasmus soupnout nekam dozadu do suplicku zapomneni. A veces pienso que ha sido una gran equivocación. Ale to je jedno.
Strasne dlouho sem se k tomuto odhodlavala. Posledni zkousky v Espani me dost vycerpaly, tak jsem o vikendu nabirala sily, v sobotu sme byli s Maríou a nejakyma dalsima lidma venku, nejdriv na prochazce od ONCE k Sol, pak v baru, kam oni churt chodi, blizko ONCE, kde delaji celkem uchazejici pizzu a pak sme sli do baru za ONCE, kde je piano. Zlati mi o tom baru mega vypravel, ze je tam piano, ze tam lidi chodi a muzou si zahrat a zazpivat. Ja, aňorando un piano en Madrid cada día, jsem se tam uz vyslovene tesila.
Ten bar byl maly, v podzemi a na me to tam pusobilo trosku pijo. Ale mozna to byl jen dojem. TEs un bar de copas, takze otvira mega pozde a piano se tam smi pouzivat az od pulnoci. My sme tam prisli tak 20 min predtim, toz sme si nekam sedli, objednali piti a cekali.
O pulnoci tam prisel naky borec, zabral piano a zacal tam hrat stare, melancholicke, fado pripominajici songy. Jeste o vinho de Porto a asi bych se rozplakala doopravdy. :D heh :D A nakonec sme zjistili, ze to tam funguje tak, ze hraje borec a ty si za nim chodis rikat, co si chces zazpivat a zpivas s nim do mikrofonu. Nj asi ho maji placenyho no... :( a moji pisnicku neumel... :( chjooo!
Rychle sme sli ztama pryc, bylo to divny, taky na me dolihalo uz to, ze budu muset brzo vratit do moji zeme...a ackoli uz jsem byla hasta los cojones de la Complutense, z Espani jako takove se mi moc nechtela...i kdyz navrat na masarnu bylo totalni alivio, fakt.
Pak sme sli jinam do baru. Bylo tam narvano ale sympaticky cisnik. Cestou sme videli zvracejiciho madridana, no fakt super. Nj noc jiz pokrocila...
A pak uz sme sli domu. Dlouho jsme si pak povidali a sli spat.
A pak uz asi nicmoc novyho. V nedeli sme spali a ja uz ani nevim. Jo v pondeli byl valentin. Muj zlati se zblaznil, zase mi koupil mega darky, ja newim, proc furt za me tak utraci, no mega veci mi dal a pak mi rekl, ze vsechno to musim nacpat do kufru a odletet s tim. :D super :D Ale nakonec to dobre dopadlo.
No a tak sem tu. Aklimatizace probehla nad ocekavani dobre... sem priletela 17 feb 011 (jue), doma sem byla pá, so a v ne zase na kolej. Takze jsem cely patek uklizela pokoj, vybalovala a v sobotu zase balila na kolej. A v nedeli odjela. Bylo to tak neuveritelny...ale jsem rada, ze to vsechno slo tak rychle...aspon jsem nemela cas na divny myslenky.
No a tak sem tady. Uzivam si isu, toho, ze jsou profesori hodni, vstricni a opravdu dekuji nevimkomu ale mega dekuji za to, co mam.
Uz bylo na case toto udelat. Napsat prispevek uzavirajici cele toto. A celou tu vec erasmus soupnout nekam dozadu do suplicku zapomneni. A veces pienso que ha sido una gran equivocación. Ale to je jedno.
Strasne dlouho sem se k tomuto odhodlavala. Posledni zkousky v Espani me dost vycerpaly, tak jsem o vikendu nabirala sily, v sobotu sme byli s Maríou a nejakyma dalsima lidma venku, nejdriv na prochazce od ONCE k Sol, pak v baru, kam oni churt chodi, blizko ONCE, kde delaji celkem uchazejici pizzu a pak sme sli do baru za ONCE, kde je piano. Zlati mi o tom baru mega vypravel, ze je tam piano, ze tam lidi chodi a muzou si zahrat a zazpivat. Ja, aňorando un piano en Madrid cada día, jsem se tam uz vyslovene tesila.
Ten bar byl maly, v podzemi a na me to tam pusobilo trosku pijo. Ale mozna to byl jen dojem. TEs un bar de copas, takze otvira mega pozde a piano se tam smi pouzivat az od pulnoci. My sme tam prisli tak 20 min predtim, toz sme si nekam sedli, objednali piti a cekali.
O pulnoci tam prisel naky borec, zabral piano a zacal tam hrat stare, melancholicke, fado pripominajici songy. Jeste o vinho de Porto a asi bych se rozplakala doopravdy. :D heh :D A nakonec sme zjistili, ze to tam funguje tak, ze hraje borec a ty si za nim chodis rikat, co si chces zazpivat a zpivas s nim do mikrofonu. Nj asi ho maji placenyho no... :( a moji pisnicku neumel... :( chjooo!
Rychle sme sli ztama pryc, bylo to divny, taky na me dolihalo uz to, ze budu muset brzo vratit do moji zeme...a ackoli uz jsem byla hasta los cojones de la Complutense, z Espani jako takove se mi moc nechtela...i kdyz navrat na masarnu bylo totalni alivio, fakt.
Pak sme sli jinam do baru. Bylo tam narvano ale sympaticky cisnik. Cestou sme videli zvracejiciho madridana, no fakt super. Nj noc jiz pokrocila...
A pak uz sme sli domu. Dlouho jsme si pak povidali a sli spat.
A pak uz asi nicmoc novyho. V nedeli sme spali a ja uz ani nevim. Jo v pondeli byl valentin. Muj zlati se zblaznil, zase mi koupil mega darky, ja newim, proc furt za me tak utraci, no mega veci mi dal a pak mi rekl, ze vsechno to musim nacpat do kufru a odletet s tim. :D super :D Ale nakonec to dobre dopadlo.
No a tak sem tu. Aklimatizace probehla nad ocekavani dobre... sem priletela 17 feb 011 (jue), doma sem byla pá, so a v ne zase na kolej. Takze jsem cely patek uklizela pokoj, vybalovala a v sobotu zase balila na kolej. A v nedeli odjela. Bylo to tak neuveritelny...ale jsem rada, ze to vsechno slo tak rychle...aspon jsem nemela cas na divny myslenky.
No a tak sem tady. Uzivam si isu, toho, ze jsou profesori hodni, vstricni a opravdu dekuji nevimkomu ale mega dekuji za to, co mam.
Etiquetas:
Pavli Erasmus Espana UCM Madrid
domingo, 13 de febrero de 2011
Volnááááá!!! Konečně. :)
Ctu furt nejake blogy a tak nejak se porad nemam k tomu, abych taky neco zase napsala na ten svuj vlastni – a ze je konecne o cem psat.
Tak jsem volnaaa!!! Konecne! Vsechny zkousky za mnou. Trochu me depta, ze nevim, zda uspesne ci neuspesne, ale na to si zrejme budu muset pockat, az mi poslou transcript of records ptz kde jsou tady zverejnovane znamky se mi stale nepodarilo nijak vypatrat.
Uz jsem se hrozne moc tesila, az budou vsechny zkousky za mnou. Tech pet dni mezi prvni zkouskou a tremi ostatnimi bylo nekonecnych. A bylo to tezke. Dost tezke. Tak predevsim se mi totalne rozhodil bioritmus. Obcas se mi to ve zkouskovem stava, i kdyz ted uz skoro ne...ale v takoveto mire nikdy. Vetsinou to u me spociva jen v tom, ze chodim budto moc brzo nebo moc pozde nebo v divnych hodinach spat. Ale jakmile lehnu do postele, se samotnym usinanim uz pak problem nemam. Toto ale bylo jine. Psychicky jsem se citila hrozne moc unavena, ale ackoli jsem lehla do postele, treba tri hodiny mi trvalo usnout. V lepsim pripade jsem se pak tak 8x vzbudila a spala do dalsiho dne. V tom horsim (a to bylo posledni dva dny pred zkouskama vzdycky) jsem usnula sotva na dve hodiny, probudila se a pak uz jsem neusnula. Jedine, co me udrzovalo vzhuru, bylo vynervovani.
V pondeli a v utery jsem mela taky vecerni depky. Hlavne v pondeli. Bylo to strasny. Citila jsem se dost na dne. Jedine, co mi prichazelo na mysl, byly predstavy, ze co kdyz nejakou zkousku nedam, budu muset vracet cele stipendium, tim padem nebudu mit ze zahranici zadne znamky, tim padem ani zadne kredity, tim padem mi na domaci univerzite nebudou mit co uznat, tim padem v lepsim pripade budu muset v zari opet do Espani zkousku udelat a v tom horsim neprojdu do dalsiho semestru, tim padem se budu moct se studiem rozloucit uplne...a co dal? zacit odznovu? Zase chodit na kurzy pripravy na testy studijnich predpokladu a doufat, ze to, co jsem na stredni ve ctvrtaku sice nechapala, ale aspon procvicovala (ruzne matematicke vyroky a vsechny ty silenosti) si natlucu do hlavy znova, od zacatku y así por las buenas? A ze se veci naucene a zapomenute dostavaji do hlavy zpetne hooodne tezko, tim spis, ze jde o matiku, ktera mi nikdy nesla. A pak jsem si taky predstavovala, jak bych to asi rekla doma? Vzpomnela jsem si, jak jsem mamce tenkrat, kdyz mi prislo rozhodnuti, ze me na erasma vybrali, cela rozrusena volala a stastne ji rikala, ze pristi semestr pojedu studovat do Espani, jak to bude superni, jak tam maji uzasne predmety, ktere na domaci fakulte nemame a jak se mi budou moc hodit pro nasledujici studium. A ted bych mela prijit a rict ji vis, mami, ono to tam tak uzasny nebylo a ja tam prolitla zkousku a musim tam v zari znova... To bych ji totalne zklamala. Ale hlavne a predevsim bych zklamala sebe...a cele moje i tak nekdy dost nizke sebevedomi by slo do kytek...a zit s tim, ze jsem zklamala svoje rodice, kteri mi tak verili, a hlavne samu sebe...ze jsem si sama svoji blbosti a neuvazlivosti zabouchla dvere pred svym vlastnim smyslem zivota...to uz by bylo tak jedine na hodit si provaz.
Zkousky jsou za mnou, nicmene vysledky stale nemam a ta nejistota me nici. Na techto par dni se to ale snazim vytesnit, nechci si kazit aspon to posledni hezke, co tu muzu prozit.
V utery rano jsem se tez ucila a odpoledne jsme sli na prohlidku narodni knihovny. Bylo to prijemne, pruvodkyne pekne a zajimave povidala a dost mi to pomohlo. Z exkurze sme se vraceli s jednim typkem, se kterym jsme obesli asi pulku v Madridu pac sme nejak nebyli schopni najit spravnou cestu (proc to delat jednoduchy, kdyz to de slozite ze? :D), a tak sme domu dorazili trochu unaveni, coz bylo dobre, ptz sem tu noc dobre usnula a ani se nebudila.
Ale streda byl zase konec. To sem usnula okolo dvanacte a vzbudila se ve dve rano. A od te doby uz sem nezaspala.
Zkouska ze sociolingvistiky byla nahodou celkem dobra, i kdyz dlouha a na jednu otazku sem si vubec nemohla vzpomenout. Presne sem vedela, kdy sme tema probirali a kde ho mam v poznamkach zaznamenane. Ale zaboha sem si nebyla s to vzpomenout, jak to tam bylo. A tak jednu otazku jako fakt nemam, ale jako vubec. Ale tak snad ten zbytek jo.
Profe jsme jeste predtim psala, ze budu zkousku potrebovat na flashce ve wordu. Kdyz sem prisla do tridy, rekla mi, ze na me zapomnela.
Ja: Takze tu zkousku na flash nemate?
Profe: Mam, ale doma.
Ja: ...ah...
Ona: Ale tak ja ti to dam a ty si to naskenujes, ne?
:D nj si neuvedomila, ze s sebou si scanner faakt nenosim. :D
Pak ostatnim rozdala, sla dolu do reprografie a kdyz zjistila, ze je tam do deviti zavreno, mne prvnich sest otazek nadiktovala. Pak zasla dolu a vytisklou zkousku mi tam nechala naskenovat.
Naskenovali ji. Do PDF. Takze si dokazete predstavit, jak “superne” se to cetlo. :D No prohnala sem to OCR, ale obcas z toho lezly sileny kraviny, tak sem profe vecne volala. :D nektery otazky zadani se mi ani nenaskenovaly, tak mi je musela ona dodiktovavat...byl to zmatek. Kdyby nezapomnela tu flashku...ale nakonec sem to tam nejak doklepala.
Po zkousce jsem prijela domu, neco malo snedla a pak 3 hodiny nevedela o svete. :) Nj bylo to narocny. Navic tady kazda zkouska trva ‘3 hodiny a tak dlouho se vydrzet soustredit je fakt narez. Pri predstave, ze nasledujici den mam trihodinove zkousky dve, me polilo horko.
Ze ctvrtka na patek jsem taky spala sotva dve hodiny. Pak jsem jen tak lezela v posteli. Po hodine jsem to bezcilne valeni ale vzdala a zvedla se a sla si jeste opakovat. Jak sem byla mega vzhuru a nervama sem uz nemohla, tak sem aji na uni vyrazila driv a taky sem tam prisla mega brzo.
Sla sem si do cafeteríe koupit cocacolu, potkala sem se tam s nejakou doktorantkou Beatriz, tak sme chvilu kecaly. Najednou sem se podivala na hodinky a bylo uz 10 min pred zkouskou. Tak rychle sem vystrelila, ze sem si na ni ani nevzala kontakt. Trochu me to mrzi, no co uz.
Zkouska z ELE bylo to nejlehci ze vseho, navic test mel nejpraktictejsi charakter z tech vsech, takze me to aji docela bavilo. Nebylo to ani tezky, tak sem ztama za hodinku vymajzla.
Pak sem mela ale dve hodiny cas. Co s nimi? Sedla sem si dole na kamennou lavici a...vytuhla. Parkrat se me tam Antonio prisel zeptat, co delam. – nj me tam videl klimbajici :D :D
Pak prisla Sonia z OIPD zase s tim jejich pocitacem (Flor mne dovolila zkousky psat na mojem – ufff). A prisel nejvetsi strasak vsech zkousek – dialektologie. Uz jsem se videla, jak tam pismenko po pismenku lustim foneticky prepis nejakeho dialektu ze severu.
Nakonec to bylo ale prekvapive ok. Ale ty nervy pred tim...
Pak jsem se totalne vycerpana sebrala, tezky PC v leve ruce, hul v prave, a vydala se do OIPD ten laptop vratit. U vystupu z busu sem potkala nejakou pani, ktera se mnou sla az na rektorat a dokonce aji do OIPD. Ja tam s nimi chvilu kecala a ona tam na me cekala, ze spolu pujdeme na metro. Jenze jak to byl muj posledni den na uni, prokec se trochu protahl o louceni a tak pani odesla. myslim si ale, ze kdyby nemusela spechat, pockala by tam na me az do konce. :D
A tak sme se se vsema poobjimali, dali si besos, vykourila sem si s Toňi posledni cigaro a jela domu.
V metru jsem vytuhla. Chudak pani vedle me uz ze me musela rust ptz sem se ji furt a stale dokola snad pri kazde zastavce ptala, ktera to je stanice. :D Nj. :D Cirkulovat pozbytek dne po celem Madridu se mi fakt nechtelo. :D
Doma byla Consoli, snedli jsme si cocido a ja...vytuhla. Zase. :D
Po dvou hodkach me Pedro vzbudil pac sme byli domluveni s jeho kamosem Pachim a jeho pritelkyni Anou Patricii, ze se sejdeme. Prijeli k nam na zastavku a sli sme do baru k Antoniovi tady u nas ve ctvrti.
Bylo to super, bezva sme pokecali a vratili sme se az v jedenact.
Venku tam meli stolecek a na nem zapalenou ooobrovskou vysokou svicku! Nadhernou!
V sobotu rano mi nebylo dobre, a tak sem nicmoc nedelala. Vzala sem si prasek a sla cekat na jeho ucinky pri cteni vsemoznych blogu.
Vecer sme vyrazili na veceri s Pedrovo znamou Maríou a jejich skupinou kamaradu. Bylo nas celkove 6: Pedro, María, Juan, Juan Ángel, Maricarmen a já.
Nejdriv jsme se sli projit po Recoletos a pak sme zapadli do jednoho baru, kde to María znala pac tam chodi asi celkem casto a kde byl moc mily cisnik. Tam sme se najedli, my s Maríou sme si daly napul pizzu s krevetama, byla moc dobra, a pak sme se sebrali a ze pujdeme k Tonymu.
Tony ma bar s pianem! Tak sem se tesila, jak si tam zahraju a zazpivam, aspon jednu pisnicku – vsichni nam rikali, ze to tam tak chodi. Prisli sme tam (piano tam zacina az od pulnoci), ale meli tam objednaneho nejakeho pianistu, ktery tam hral. Lidi mohli chodit za nim a pozadat si o pisnicku, kterou si mohli zazpivat – jako male karaoke, ovsem bez obrazovek s texty. A tak sem za nim sla...ale moji pisnicku neumel. :( chjo.
Juan a Maricarmen s Juanem Ángelem ztama uz pak odesli a zustali sme jen my tri. My sme se pak presunuli na jine misto, kde hrala discohudba, dali sme si tam jedno pivo a pak uz jeli domu, pac ten bar zaviral.
Domu sme se vratili o pul ctvrte a do posteli sme zapadli o pul pate.
Hrozne moc se mi ten vecer libil! Bylo to aspon zase neco jineho.
A dneska...sem nedelala nic. :) Zakonite jsme vstali mega pozde, a tak pred obedem uz se toho stejne moc stihnout nedalo. Odpo se vsichni divali na jakysi film a ja si cetla blogy. No a ted jsem tu. :)
Na utery sme se zapsali na “magii pro nevidome” – to bude v nejakem cirkusu a pry nejak uzpusobene, hej tak sem na to zvedava.
Bude to asi docela sranda.
Tak jsem volnaaa!!! Konecne! Vsechny zkousky za mnou. Trochu me depta, ze nevim, zda uspesne ci neuspesne, ale na to si zrejme budu muset pockat, az mi poslou transcript of records ptz kde jsou tady zverejnovane znamky se mi stale nepodarilo nijak vypatrat.
Uz jsem se hrozne moc tesila, az budou vsechny zkousky za mnou. Tech pet dni mezi prvni zkouskou a tremi ostatnimi bylo nekonecnych. A bylo to tezke. Dost tezke. Tak predevsim se mi totalne rozhodil bioritmus. Obcas se mi to ve zkouskovem stava, i kdyz ted uz skoro ne...ale v takoveto mire nikdy. Vetsinou to u me spociva jen v tom, ze chodim budto moc brzo nebo moc pozde nebo v divnych hodinach spat. Ale jakmile lehnu do postele, se samotnym usinanim uz pak problem nemam. Toto ale bylo jine. Psychicky jsem se citila hrozne moc unavena, ale ackoli jsem lehla do postele, treba tri hodiny mi trvalo usnout. V lepsim pripade jsem se pak tak 8x vzbudila a spala do dalsiho dne. V tom horsim (a to bylo posledni dva dny pred zkouskama vzdycky) jsem usnula sotva na dve hodiny, probudila se a pak uz jsem neusnula. Jedine, co me udrzovalo vzhuru, bylo vynervovani.
V pondeli a v utery jsem mela taky vecerni depky. Hlavne v pondeli. Bylo to strasny. Citila jsem se dost na dne. Jedine, co mi prichazelo na mysl, byly predstavy, ze co kdyz nejakou zkousku nedam, budu muset vracet cele stipendium, tim padem nebudu mit ze zahranici zadne znamky, tim padem ani zadne kredity, tim padem mi na domaci univerzite nebudou mit co uznat, tim padem v lepsim pripade budu muset v zari opet do Espani zkousku udelat a v tom horsim neprojdu do dalsiho semestru, tim padem se budu moct se studiem rozloucit uplne...a co dal? zacit odznovu? Zase chodit na kurzy pripravy na testy studijnich predpokladu a doufat, ze to, co jsem na stredni ve ctvrtaku sice nechapala, ale aspon procvicovala (ruzne matematicke vyroky a vsechny ty silenosti) si natlucu do hlavy znova, od zacatku y así por las buenas? A ze se veci naucene a zapomenute dostavaji do hlavy zpetne hooodne tezko, tim spis, ze jde o matiku, ktera mi nikdy nesla. A pak jsem si taky predstavovala, jak bych to asi rekla doma? Vzpomnela jsem si, jak jsem mamce tenkrat, kdyz mi prislo rozhodnuti, ze me na erasma vybrali, cela rozrusena volala a stastne ji rikala, ze pristi semestr pojedu studovat do Espani, jak to bude superni, jak tam maji uzasne predmety, ktere na domaci fakulte nemame a jak se mi budou moc hodit pro nasledujici studium. A ted bych mela prijit a rict ji vis, mami, ono to tam tak uzasny nebylo a ja tam prolitla zkousku a musim tam v zari znova... To bych ji totalne zklamala. Ale hlavne a predevsim bych zklamala sebe...a cele moje i tak nekdy dost nizke sebevedomi by slo do kytek...a zit s tim, ze jsem zklamala svoje rodice, kteri mi tak verili, a hlavne samu sebe...ze jsem si sama svoji blbosti a neuvazlivosti zabouchla dvere pred svym vlastnim smyslem zivota...to uz by bylo tak jedine na hodit si provaz.
Zkousky jsou za mnou, nicmene vysledky stale nemam a ta nejistota me nici. Na techto par dni se to ale snazim vytesnit, nechci si kazit aspon to posledni hezke, co tu muzu prozit.
V utery rano jsem se tez ucila a odpoledne jsme sli na prohlidku narodni knihovny. Bylo to prijemne, pruvodkyne pekne a zajimave povidala a dost mi to pomohlo. Z exkurze sme se vraceli s jednim typkem, se kterym jsme obesli asi pulku v Madridu pac sme nejak nebyli schopni najit spravnou cestu (proc to delat jednoduchy, kdyz to de slozite ze? :D), a tak sme domu dorazili trochu unaveni, coz bylo dobre, ptz sem tu noc dobre usnula a ani se nebudila.
Ale streda byl zase konec. To sem usnula okolo dvanacte a vzbudila se ve dve rano. A od te doby uz sem nezaspala.
Zkouska ze sociolingvistiky byla nahodou celkem dobra, i kdyz dlouha a na jednu otazku sem si vubec nemohla vzpomenout. Presne sem vedela, kdy sme tema probirali a kde ho mam v poznamkach zaznamenane. Ale zaboha sem si nebyla s to vzpomenout, jak to tam bylo. A tak jednu otazku jako fakt nemam, ale jako vubec. Ale tak snad ten zbytek jo.
Profe jsme jeste predtim psala, ze budu zkousku potrebovat na flashce ve wordu. Kdyz sem prisla do tridy, rekla mi, ze na me zapomnela.
Ja: Takze tu zkousku na flash nemate?
Profe: Mam, ale doma.
Ja: ...ah...
Ona: Ale tak ja ti to dam a ty si to naskenujes, ne?
:D nj si neuvedomila, ze s sebou si scanner faakt nenosim. :D
Pak ostatnim rozdala, sla dolu do reprografie a kdyz zjistila, ze je tam do deviti zavreno, mne prvnich sest otazek nadiktovala. Pak zasla dolu a vytisklou zkousku mi tam nechala naskenovat.
Naskenovali ji. Do PDF. Takze si dokazete predstavit, jak “superne” se to cetlo. :D No prohnala sem to OCR, ale obcas z toho lezly sileny kraviny, tak sem profe vecne volala. :D nektery otazky zadani se mi ani nenaskenovaly, tak mi je musela ona dodiktovavat...byl to zmatek. Kdyby nezapomnela tu flashku...ale nakonec sem to tam nejak doklepala.
Po zkousce jsem prijela domu, neco malo snedla a pak 3 hodiny nevedela o svete. :) Nj bylo to narocny. Navic tady kazda zkouska trva ‘3 hodiny a tak dlouho se vydrzet soustredit je fakt narez. Pri predstave, ze nasledujici den mam trihodinove zkousky dve, me polilo horko.
Ze ctvrtka na patek jsem taky spala sotva dve hodiny. Pak jsem jen tak lezela v posteli. Po hodine jsem to bezcilne valeni ale vzdala a zvedla se a sla si jeste opakovat. Jak sem byla mega vzhuru a nervama sem uz nemohla, tak sem aji na uni vyrazila driv a taky sem tam prisla mega brzo.
Sla sem si do cafeteríe koupit cocacolu, potkala sem se tam s nejakou doktorantkou Beatriz, tak sme chvilu kecaly. Najednou sem se podivala na hodinky a bylo uz 10 min pred zkouskou. Tak rychle sem vystrelila, ze sem si na ni ani nevzala kontakt. Trochu me to mrzi, no co uz.
Zkouska z ELE bylo to nejlehci ze vseho, navic test mel nejpraktictejsi charakter z tech vsech, takze me to aji docela bavilo. Nebylo to ani tezky, tak sem ztama za hodinku vymajzla.
Pak sem mela ale dve hodiny cas. Co s nimi? Sedla sem si dole na kamennou lavici a...vytuhla. Parkrat se me tam Antonio prisel zeptat, co delam. – nj me tam videl klimbajici :D :D
Pak prisla Sonia z OIPD zase s tim jejich pocitacem (Flor mne dovolila zkousky psat na mojem – ufff). A prisel nejvetsi strasak vsech zkousek – dialektologie. Uz jsem se videla, jak tam pismenko po pismenku lustim foneticky prepis nejakeho dialektu ze severu.
Nakonec to bylo ale prekvapive ok. Ale ty nervy pred tim...
Pak jsem se totalne vycerpana sebrala, tezky PC v leve ruce, hul v prave, a vydala se do OIPD ten laptop vratit. U vystupu z busu sem potkala nejakou pani, ktera se mnou sla az na rektorat a dokonce aji do OIPD. Ja tam s nimi chvilu kecala a ona tam na me cekala, ze spolu pujdeme na metro. Jenze jak to byl muj posledni den na uni, prokec se trochu protahl o louceni a tak pani odesla. myslim si ale, ze kdyby nemusela spechat, pockala by tam na me az do konce. :D
A tak sme se se vsema poobjimali, dali si besos, vykourila sem si s Toňi posledni cigaro a jela domu.
V metru jsem vytuhla. Chudak pani vedle me uz ze me musela rust ptz sem se ji furt a stale dokola snad pri kazde zastavce ptala, ktera to je stanice. :D Nj. :D Cirkulovat pozbytek dne po celem Madridu se mi fakt nechtelo. :D
Doma byla Consoli, snedli jsme si cocido a ja...vytuhla. Zase. :D
Po dvou hodkach me Pedro vzbudil pac sme byli domluveni s jeho kamosem Pachim a jeho pritelkyni Anou Patricii, ze se sejdeme. Prijeli k nam na zastavku a sli sme do baru k Antoniovi tady u nas ve ctvrti.
Bylo to super, bezva sme pokecali a vratili sme se az v jedenact.
Venku tam meli stolecek a na nem zapalenou ooobrovskou vysokou svicku! Nadhernou!
V sobotu rano mi nebylo dobre, a tak sem nicmoc nedelala. Vzala sem si prasek a sla cekat na jeho ucinky pri cteni vsemoznych blogu.
Vecer sme vyrazili na veceri s Pedrovo znamou Maríou a jejich skupinou kamaradu. Bylo nas celkove 6: Pedro, María, Juan, Juan Ángel, Maricarmen a já.
Nejdriv jsme se sli projit po Recoletos a pak sme zapadli do jednoho baru, kde to María znala pac tam chodi asi celkem casto a kde byl moc mily cisnik. Tam sme se najedli, my s Maríou sme si daly napul pizzu s krevetama, byla moc dobra, a pak sme se sebrali a ze pujdeme k Tonymu.
Tony ma bar s pianem! Tak sem se tesila, jak si tam zahraju a zazpivam, aspon jednu pisnicku – vsichni nam rikali, ze to tam tak chodi. Prisli sme tam (piano tam zacina az od pulnoci), ale meli tam objednaneho nejakeho pianistu, ktery tam hral. Lidi mohli chodit za nim a pozadat si o pisnicku, kterou si mohli zazpivat – jako male karaoke, ovsem bez obrazovek s texty. A tak sem za nim sla...ale moji pisnicku neumel. :( chjo.
Juan a Maricarmen s Juanem Ángelem ztama uz pak odesli a zustali sme jen my tri. My sme se pak presunuli na jine misto, kde hrala discohudba, dali sme si tam jedno pivo a pak uz jeli domu, pac ten bar zaviral.
Domu sme se vratili o pul ctvrte a do posteli sme zapadli o pul pate.
Hrozne moc se mi ten vecer libil! Bylo to aspon zase neco jineho.
A dneska...sem nedelala nic. :) Zakonite jsme vstali mega pozde, a tak pred obedem uz se toho stejne moc stihnout nedalo. Odpo se vsichni divali na jakysi film a ja si cetla blogy. No a ted jsem tu. :)
Na utery sme se zapsali na “magii pro nevidome” – to bude v nejakem cirkusu a pry nejak uzpusobene, hej tak sem na to zvedava.
Bude to asi docela sranda.
Etiquetas:
Pavli Erasmus Espana UCM Madrid
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
